Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Μας είναι δύσκολη η χαρά.
Δεν μας τη μαθαίνουν.
Μας μεγαλώνουν στα “όχι” και στα “μη”.
Στην απουσία της παρουσίας.
Στο βλέμμα το σκληρό και επικριτικό.
Στο παγωμένο χάδι που διεκπεραιώνει μια αγκαλιά, παρά τη δίνει.
Πόσες ψυχές απότιστες εκεί έξω;
Πόσα σβησμένα μάτια ψάχνουν το φως τους;
Πόσοι ενήλικες, παιδιά καθηλωμένα θυμωμένα, φοβισμένα, ανήμπορα του κόσμου τούτου;
Χαρά σου εύχονται να έχεις στη ζωή σου και ανοίγεις το λεξικό να δεις τι σημαίνει αυτή η λέξη.
Στην απώλεια νιώθεις καλύτερα.
Στη δική σου και του άλλου.
Εκεί συναντάς κάτι απ’ τα μέσα σου.
Στη θλίψη που σε κυριεύει και συνήθισες.
Σ’ αυτή την αίσθηση που δεν αντέχεις, κι όμως δεν ξέρεις άλλη.
Σ’ αυτή την οικεία ασφάλεια της ανασφάλειας.
Εκεί μόνο μπορείς.
Αυτό μπορείς να κάνεις.
Μα κάντο καλά.
Οσο μπορείς καλύτερα.
Βυθίσου μέχρι ανάσα άλλη να μην παίρνεις.
Αφέσου εκεί να νιώσεις.
Να πάρεις επαφή με αυτό το θυμωμένο πλάσμα, αυτό το ταλαιπωρημένο παιδί που αρνείσαι να αγκαλιάσεις.
Δίχως χαμό, δεν θα σε βρεις.
Δίχως οδυρμό, δεν θα προχωρήσεις.
Δίχως τον πόνο σου να συναντήσεις, πως θαρρείς θα τον αποχωριστείς;
