Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Χάθηκες μέσα στην ανασφάλεια σου και ξέχασες πως σου αξίζει το περισσότερο. Φοβόσουν μήπως δεν είσαι αρκετή για αυτόν, μήπως δε θα είσαι αρκετή ποτέ για κανέναν και συνέχιζες να μένεις απαθής στις αντιδράσεις του, στις προσβολές του και στα δικά του λάθη, τα οποία τα ξεσπούσε σε σένα.
Όχι δεν έμενες σ’ αυτόν γιατί ήσουν ερωτευμένη μαζί του, ούτε γιατί τον αγαπούσες, ούτε καν γιατί περνούσες καλά μαζί του. Το μόνο που σε κρατούσε κοντά του ήταν η ανασφάλεια σου ότι δεν άξιζες περισσότερα, ότι σου παρείχε ασφάλεια και είσαι οκ να έχεις μόνο αυτό.
Πολεμούσες κάθε μέρα μ’έναν εχθρό και αυτός ήταν ο εαυτός σου, που σε κρατούσε πίσω και δε σε άφηνε να κάνεις βήμα μπροστά. Χανόσουν μέσα στις αρνητικές σκέψεις που έκανες για τον εαυτό σου, τρεφόσουν με αυταπάτες και σε έσπρωχνες από μόνη σου κάθε μέρα και πιο βαθιά σε ένα λαβύρινθο που δεν έχει διέξοδο.
Κάθε μέρα έκανες και περισσότερο κακό στον εαυτό σου, όλοι σου φώναζαν να φύγεις, να γλιτώσεις μα εσύ δεν άκουγες κανέναν. Τις κραυγές τους τις άκουγες ψιθύρους και τα χέρια βοηθείας τους τα έβλεπες σαν χέρια που θέλουν να σου επιτεθούν, που θέλουν να σου κάνουν κακό.
Κάθε μέρα ξεχνούσες όλο και περισσότερο ότι αξίζεις περισσότερα και ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε δικαίωμα στη χαρά, στον έρωτα, στην αγάπη και δεν πρέπει ούτε να τα ζητάμε, ούτε να τα ζητιανεύουμε, αλλά να τα διεκδικούμε και να τα απαιτούμε από εμάς να τα βρούμε.
Όλοι μας αξίζουμε και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάς, αλλά να σου το υπενθυμίζεις καθημερινά. Να σε αγαπάς! Αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό δε θα το κάνει κανείς, γιατί όλα ξεκινάνε και τελειώνουν από εμάς, από το μέσα μας.
