Γράφει η Νεφέλη
Τον εαυτό σου να τον προσέχεις και να τον αγαπάς. Μια φράση που παίζει πολύ το τελευταίο διάστημα και είναι πολύ in.
Όμως αλήθεια τώρα πείτε μου, πιστεύετε πως το κάνετε; Πιστεύετε ότι αγαπάτε και φροντίζετε τον εαυτό σας όπως και όσο πραγματικά του αξίζει;
Προσωπικά νομίζω πως είμαστε πιο πολύ λόγια και όχι πράξεις.
Πόσες φορές δεν αμελήσατε θέματα που άπτονται της υγείας; Τσεκ απ; Τι είναι αυτό; Πάντα προηγούνται οι άλλοι. Γιατί αυτό θεωρούμε πως είναι το σωστό.
Αγαπάμε με πάθος τα παιδιά μας, νοιαζόμαστε για τον σύντροφο μας, τους γονείς μας, και πιστεύουμε πως αν είναι αυτοί καλά, τότε θα είμαστε κι εμείς. Έτσι μάθαμε. Το γιατρικό μας να είναι οι αγαπημένοι μας.
Ώσπου μια μέρα το λάθος μας αυτό το πληρώνουμε. Ανακαλύπτουμε ότι δεν είμαστε αλώβητοι κι ότι ενώ όλοι είναι καλά και δόξα τω Θεώ για αυτό, δεν είμαστε καλά εμείς.
Γιατί μας αμελήσαμε, μας παραμελήσαμε. Γιατί το από βδομάδα, έγινε τον άλλο μήνα και ο άλλος μήνας έγινε ο επόμενος και ούτω καθεξής.
Και τώρα; Τι κάνουμε; Μαζεύουμε τις δυνάμεις μας, οπλιζόμαστε με δύναμη, υπομονή και αντοχή (όσο μπορούμε) σηκώνουμε τα μανίκια και φορτσάρουμε για μας. Γιατί είναι μια μάχη κι ένας αγώνας που εμείς πρέπει να δώσουμε.
Βέβαια στο βάθος του μυαλού και της καρδιάς η σκέψη μας πάλι σε αυτούς που αγαπάμε είναι. Δεν βαριέσαι κάτι είναι κι αυτό. Από κάπου πρέπει να κρατηθούμε για να αντλήσουμε δύναμη στις δύσκολες στιγμές που μας περιμένουν.
Κορίτσια, αλλά και αγόρια που δίνετε την δική σας μάχη (ο καθένας από μας ξέρει τα δικά του) μην το βάζετε κάτω. Το κεφάλι ψηλά και προχωράμε. Έχουμε ακόμη πολλά να ζήσουμε, να δούμε, να χαρούμε. Η ζωή έχει πολλές γεύσεις.
Μπορεί να μην τις γουστάρουμε όλες, αλλά εφόσον μας τις σερβίρει θα τις δοκιμάσουμε.
Αφιερωμένο σε όσους δοκιμάζονται. Και να θυμάστε. Δεν είστε οι μόνοι. Το ξέρω πως αυτό δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά ίσως το απαλύνει.
