Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Είναι αυτό που περιμένεις σαν τρελός να περάσει η ώρα για να τον δεις!
Την ώρα που περιμένεις να δεις τα ματιά του και να σκάσεις το πονηρό αυτό χαμόγελο πριν καταλήξεις πηδώντας στην αγκαλιά του.
Είναι αυτό που κι ας είναι η χιλιοστή φορά, για εσένα είναι πάντα σαν να είναι η πρώτη. Η πρώτη και για τους χτύπους της καρδιάς σου. Από πριν δηλαδή έχει ξεκινήσει να χτυπά αλλά…
Δεν μπορεί να μην το έχεις νιώσει! Αυτό το υπέροχο συναίσθημα που θέλεις όλη την ώρα να είσαι μαζί του. Που δεν σου φτάνουν τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα και που ακόμα και όταν είστε μαζί σου λείπει.
Ναι, σου λείπει!
Να σκέφτεσαι πως σε λίγες ώρες δεν θα είστε μαζί και να σου λείπει ακόμα και όταν σε έχει στην αγκαλιά του. Όταν σε κρατάει σφιχτά από το χέρι για να μην του φύγεις. Όπως κρατάνε τα μικρά παιδάκια για να μην φύγουν και χαθούν από τη μαμά τους.
Να πηγαίνετε βόλτα και να τον κρατάς τόσο σφιχτά σαν να σου έχουν πει πως θα στον πάρουν για πάντα. Σαν να είσαι έτοιμη να τον σκάσεις από τη δύναμη που βάζεις για να τον κρατήσεις. Μα που βρίσκεις τόση δύναμη; Είναι εκείνη που βγαίνει από μέσα σου όταν κρατάς εκείνον για να μην τον χάσει. Έχεις και άλλη. Πολύ!
Σαν να κοιτάς τους δείχτες του ρολογιού και εκείνοι να κάνουν όσο μπορούν πιο γρήγορα για να σε πάρουν από κοντά του. Να τρέχουν σαν τους δρομείς για να μην χάσουν το μετάλλιο.
Να σκέφτεσαι πως θα χωριστείτε για λίγες ώρες και να σου λείπει ακόμα πριν καν χωριστείτε.
Είναι πολύ. Πώς να το πω; Πολύ περίεργο. Πολύ!
Καμιά φορά δεν βρίσκεις λόγια για να περιγράψεις τα συναισθήματα σου. Και ειδικά εκείνα που είναι τόσο έντονα. Τόσο πολύ που σου έρχεται να τραβήξεις το δέρμα σου από πάνω σου μπας και νιώσεις περισσότερο πόνο και ξεχαστείς. Ξεχάσεις πως σου λείπει. Ξεχάσεις την μυρωδιά του.
Μα τι λες πως να ξεχάσεις τη μυρωδιά του; Πως; Ξεχνιέται εκείνη η μυρωδιά από Εκείνον; Ξεχνιέται;
Μήπως ξεχάσεις το χρώμα των ματιών του. Το χαμόγελό του. Τα υπέροχα αστεία του που σε κάνουν να κρατάς την κοιλιά σου από τα γέλια. Που δεν σταματάει να σε κάνει να γελάς και στο τέλος σε κοιτάει και σου λέει ‘πόσο όμορφη είσαι όταν γελάς’.
Πώς να μην σου λείπει αυτός ο άνθρωπος. Πώς!
Ακόμα και όταν κοιμάστε μαζί. Δεν θέλεις να κοιμηθείς, δεν θέλεις να σε πάρει κανείς από την γεύση της αγκαλιάς του. Κοιμάσαι και ξυπνάς ιδρωμένος μήπως έχεις χάσει την ώρα που είσαι στην αγκαλιά του. Κοιτάς έντρομος το ρολόι σου, κάθε ένα λεπτό, μήπως και περάσει η ώρα και δεν προλάβεις να πάρεις όλα όσα πιο πολλά μπορείς από την αγκαλιά του. Από εκείνον!
Σκέφτεσαι πως το πρωί θα σας πάρουν οι έννοιες μακριά και σου λείπει ακόμα πιο πολύ! Περιμένεις να έρθει εκείνη η ώρα που θα του τηλεφωνήσεις, στο διάλειμμα της δουλειά σου. Ζεις για να ακούσεις τη φωνή του μέσα από εκείνα τα νεκρά καλώδια που όμως για εσένα εκείνη την στιγμή είναι ότι πιο καλό θα μπορούσε να σου συμβεί. Τα άψυχα αυτά καλώδια σε βοηθούν να ακούσεις την φωνή του. Τη φωνή του. Ακόμα και τότε, σου λείπει.
Δεν μιλώ όταν μένεις μαζί του πάνω από δυο ημέρες. Η απουσία του στο σπίτι σου, στα σεντόνια σου μα πάνω από όλα στην ακοή σου. Σου λείπει ακόμα και όταν μπαίνει στο μπάνιο. Όταν τραβάει τζούρα από το τσιγάρο του και φυσάει τον καπνό στον χώρο και εκείνος χάνεται. Ακόμα και όταν σταματάει να σου μιλάει για λίγο.
Μα είναι παντού!
Αφήνει τα αποτυπώματά του και περνάς από πάνω τους για να μην χάσεις σταλιά από τα βήματά του. Τον αέρα του που είναι μέσα στο σπίτι σου. Παίρνεις λίγες τζούρες από την αναπνοή του για να έχεις απόθεμα. Για να μην σου λείπει.
Δεν γίνεται αυτό…
Και όταν θα είστε μαζί πάλι θα σου λείπει, τις στιγμές που δεν θα σε ακουμπάει, που δεν θα τον νιώθεις επάνω σου.
Θα σου λείπει ακόμα και αν είστε κουμπωμένοι ο ένας επάνω στον άλλο!
Και πάλι και ξανά και ξανά!
Θα είστε μαζί και πάλι θα σου λείπει!
