Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις πότε αλλάζει ο άνθρωπος;
Όταν κοιτάει την κόλαση, και δεν δίνει δεκάρα.
Όταν κοιτάει την κόλαση, και δεν κάνει μισό βήμα πίσω για να μην καεί.
Όταν κοιτάει την κόλαση, και δεν κάνει μισό βήμα να τρέξει μακριά.
Την στιγμή που κοιτάει την κόλαση κι αναμετριέται μαζί της σιωπηλά.
Βλέπει τους φόβους του έναν έναν να στήνουν χορό κι εκείνος σιγουτραγουδά την μελωδία.
Βλέπει τα όνειρά του να γίνονται ολοκαύτωμα κι εκείνος ρίχνει δυο στάλες λάδι πάνω από τη φωτιά, για να φουντώσει κι άλλο.
Τότε αλλάζει ο άνθρωπος.
Όταν αναμετρηθεί με την προσωπική του κόλαση, και δεν φτάσει στο σημείο να μην νιώθει άλλο πόνο. Να μην νιώθει άλλη απογοήτευση. Να μην έχει να εκτοξεύσει «κατηγορώ» ούτε προς τους άλλους, ούτε προς τον εαυτό του.
Τότε αλλάζει ο άνθρωπος.
Όταν ακούσει την φωνή του να μιλά σε μια ζωή άδεια από τους «δικούς του» ανθρώπους. Όταν κοιτάξει γύρω του και δεν δει κανένα από τα γνώριμα προσωπεία του.
Όταν βρει την δύναμη να βγάλει το μαχαίρι από μέσα του και να κόψει τους δεσμούς και τα δεσμά του. Όταν σηκωθεί, κοιταχτεί και δεν τον νοιάξουν άλλο τα «φταις» αλλά μετρήσει ένα ένα προσεκτικά τα «φταίω» του.
Τότε αλλάζει ο άνθρωπος.
Τότε ξαναγεννιέται. Μέσα από τις στάχτες του, μέσα από τα λάθη του, μέσα από όλα εκείνα που θα ήθελε να μην θυμάται για τον εαυτό του.
Γιατί ξέρεις, τον παράδεισο και την κόλαση, τα κουβαλάμε μέσα μας. Κι είναι εύκολο να είμαστε τα «θύματα», και οι «αθώοι» που περιδιαβαίνουμε ξένοιαστα τον παράδεισο, κραυγάζοντας για τους άλλους, τους «κακούς» του παραμυθιού.
Είναι εύκολο να κάνεις πως δεν θυμάσαι πως πάντα είμαστε «ο κακός λύκος» στο παραμύθι κάποιου. Το δύσκολο είναι να πας απρόσκλητος στην κόλασή σου, να ανάψεις την φωτιά και να κοιτάς στα μάτια όλα εκείνα που θα ήθελες να μην θυμάσαι.
Το δύσκολο είναι να κρατήσεις τα σημάδια σου για παράσημο και να σηκωθείς.
Να σηκωθείς, να ρίξεις μια τελευταία ματιά στην κόλαση, να της χαμογελάσεις και να γυρίσεις την πλάτη σου να φύγεις.
Γιατί τώρα ξέρεις.. πως η κόλασή σου, είχε όνομα, διεύθυνση και πρόσωπο..
