Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Κοίτα που απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, τα δεδομένα έγιναν ακατόρθωτα. Κοίτα που τα αυτονόητα, έγιναν απαγορευμένα. Κοίτα πόσο ανόητα φαντάζουν πια, όλα τα παιχνίδια εγωισμού που παίζαμε καιρό. Κοίτα πόσες στιγμές χάσαμε…
Χάσαμε στιγμές. Χάσαμε στιγμές σε μια προσπάθεια να “υποτάξουμε” ο ένας τον άλλον, μ’ ένα κρυφτό συναισθημάτων. Χάσαμε στιγμές, αποφεύγοντας να κάνουμε το πρώτο βήμα, δίνοντας χρόνο ο ένας τον άλλον να ανοίξει τα χαρτιά του πρώτος, να υποχωρήσει. Να υποχωρήσει προχωρώντας, πόσο αντιφατικό!
Κι όμως κοίτα πώς έρχονται καμιά φορά τα πράγματα! Κοίτα πόσο ακατόρθωτα γίνονται τα αυτονόητα κι εκεί που νομίζαμε πως βρισκόμαστε ένα τηλεφώνημα μακριά, πια μοιάζει η απόσταση απροσπέλαστη. Τόσο κοντά κι όμως τόσο μακριά!
Δύσκολα και πρωτόγνωρα όσα ζούμε κι είναι τα όνειρα και οι υποσχέσεις στον εαυτό μας, ο τρόπος να νιώθουμε όσο πιο κοντά γίνεται στην ζωή, με τη μορφή που την ξέραμε. Όλα όσα θέλαμε κι αναβάλαμε, έρχονται ένα βήμα πιο κοντά στην υλοποίηση πια, με την υποσημείωση “όταν όλα αυτά τελειώσουν”…
Αυτά τα “θα” μετά τα “όταν όλα αυτά τελειώσουν”, είναι αυτά που μας δίνουν δύναμη και κουράγιο, τώρα που πλέον βλέπουμε ξεκάθαρα πόσο μικροί ήταν κάποιοι εγωισμοί και πόσο ολέθριες κάποιες αναβολές.
Τώρα πια ξέρω. Έκανα λάθη. Λάθος ήταν κι οι αναβολές κι οι εγωισμοί. Λάθος και τα “αργότερα” και τα “θα δούμε”. Λάθη που δεν θα επαναλάβω, γιατί τώρα πια ξέρω τι έχει σημασία. Τώρα πια ξέρω τι πρέπει, τι θέλω και τι δεν αντέχω.
Όταν όλα αυτά τελειώσουν, όλα θα είναι αλλιώς. Κανένας εγωισμός και καμία απόσταση δεν θα μπορέσει να με κρατήσει μακριά σου. Όταν όλα αυτά τελειώσουν, θα σου ανοίξω την καρδιά μου χωρίς φόβους κι αναστολές.
Όταν όλα αυτά τελειώσουν, μ’ ένα φιλί θα σου πω όσα κρατούσα μυστικά μέσα μου. Όταν όλα αυτά τελειώσουν, εγώ θα έρθω να σε βρω…
