Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Μου έλειψε ένα ταξίδι μαζί σου.
Χωρίς προορισμό και πρόγραμμα, από αυτά που σου αρέσουν.
Να φτάσουμε στο λιμάνι και να μπούμε στο πρώτο καράβι που θα φεύγει, για όπου.
Να μου γελάς, να σε μαλώνω, να μου μουτρώνεις, να σε αγγίζω.
Να μην υπάρχουν “πρέπει”, να μην υπάρχουν “όρια”, να μην υπάρχουν κανόνες.
Εσύ κι εγώ, σε ένα ταξίδι μόνο δικό μας.
Σαν εκείνο, το πρώτο μας.
Εκείνο που ξεκίνησε σαν μια Κυριακάτικη εκδρομή και γυρίσαμε πίσω Πέμπτη ξημερώματα.
Ένα ταξίδι μαζί σου!
Με κινητά κλειστά και χώρο μόνο για τους δυο μας.
Εγώ να διαλέγω μουσικές κι εσύ μέρη για να κολυμπήσουμε.
Εγώ να διαλέγω μέρη για να φάμε κι εσύ διαδρομές για να χαθούμε.
Εγώ να σου φέρνω παγωτό φυστίκι κι εσύ να μου φτιάχνεις καφέ τα απογεύματα.
Ένα ταξίδι, εμείς οι δυο, στο πουθενά και στο μαζί.
Εκεί που τα μάτια σου θα ξαναείναι δικά μου.
