Γράφει η Πράξια Αρέστη
Εσύ που μου έμαθες τον έρωτα…
Είσαι ό,τι πιο πολύτιμο έχω.
Εσύ που με έμαθες να χαλαρώνω, να ξεχνώ τα πάντα και να ζω τη στιγμή.
Εσύ που με έμαθες να αφήνομαι, να αφήνομαι στα χέρια ενός άλλου ανθρώπου, στα δικά σου χέρια και να ανοίγομαι.
Εσύ μου έμαθες και τι πάει να πει σιωπή.
Πόσο σκοτώνει το κινητό που δεν χτυπάει για να δείξει το όνομά σου.
Εσύ με συγκίνησες. Με έκανες να νιώσω. Μπήκες στα πιο βαθιά σημεία της ψυχής μου και τα ξύπνησες.
Ο φόβος, ότι μπορεί να χάσεις κάποιον που αγαπάς, ότι μπορεί να σε χάσω. Με κάνει να κάνω πράγματα τρελά για τα οποία ποτέ δεν μετανιώνω. Μαζί σου τα όρια σπάνε και κάπου έξω από τη ζώνη ασφαλείας μου ξαναβρίσκω τον παλιό, ανέμελο εαυτό μου.
Εσύ αγάπη μου ξυπνάς έναν εαυτό μέσα μου που γουστάρω πολύ. Και όταν σε χάνω, χάνεται κι αυτός μαζί σου.
Εσύ αγάπη μου είσαι το θαύμα στη ζωή μου.
Και το θαύμα πάντα έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Στην αρχή δεν το πιστεύεις, μετά σε φοβίζει και σε ξαφνιάζει, προσπαθείς να τρέξεις μακριά του και όταν καταλάβεις ότι είναι πραγματικό το ζεις και είσαι για πάντα ευγνώμων!
