Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου
Μη μ’ ερωτευτείς εμένα, γιατί είμαι πλάσμα ατίθασο και μυστήριο.
Μη μ’ ερωτευτείς, όχι μην το κάνεις!
Γιατί είμαι ευαίσθητη και εύθραυστη όπως το γυαλί.
Μην τολμήσεις να διανοηθείς αυτόν τον έρωτα, γιατί γίνομαι και σκληρή κι απόλυτη αν με πληγώσεις. Όχι μη…. Γιατί είμαι σαν το κύμα.
Πότε γλυκό κι απαλό και πότε ορμητικό και θεόρατο.
Τα μάτια μου πότε μια σκέτη μελαγχολία και πότε ένας έρωτας δίχως επιστροφή.
Πότε χαμογελάω θαρραλέα και πότε πίσω απ’ το χαμόγελο μου, κρύβεται μια σκιά.
Όχι, μη λες πως μ’ αγαπάς, γιατί είμαι γλυκόπικρη κι αστεία, όπως ένα παιδί!
Μερικές φορές δεν είναι δυνατόν να λες αλήθεια, όσοι κάηκαν από τη λάβα των χειλιών μου, ποτέ δεν επέστρεψαν.
Εγώ έπεσα κατά λάθος εδώ. Εγώ γεννήθηκα σε μια εποχή που οι άνθρωποι δεν ξέρουν να αγαπάνε πραγματικά.
Τώρα όλα είναι πια εικονικά και μίζερα, εγώ όμως θέλω μαγεία!
Όχι άλλο ρεαλισμό! Δεν πάω με τη μόδα, ούτε με το ρεύμα!
Αγαπώ με μιάν αγάπη ανιδιοτελή κι αγνή.
Σε παρακαλώ, μη λες πως μ’ αγαπάς.
Μην αγγίζεις αυτή τη λέξη, αν δεν είσαι έτοιμος να ρισκάρεις, να ποντάρεις τα πάντα μόνο σ’ ένα νούμερο.
Και στο τέλος να ξέρεις ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να χάσεις!
Αν μ’ αγαπάς, μη μου πεις ωραία λόγια, μη με κοιμίζεις με ψεύτικα τραγούδια.
Κράτα μου το χέρι μόνο τα ξημερώματα κι άσε να τα πουν όλα οι σιωπές μας.
Σε παρακαλώ μη μιλάς!
Τα σ’ αγαπώ καρδιά μου δεν είναι για να λέγονται, είναι γιατί δε μπορείς να κάνεις αλλιώς!
Κι όταν τα εννοείς, δε χρειάζονται ως πειστήρια οι λέξεις.
Οι λέξεις είναι τόσο άχρηστες και μάταιες όταν καίγεσαι ολόκληρος.
Γι ‘ αυτό μη μ’ ερωτευτείς!
Γιατί η δικιά μου η ψυχή είν’ αλήτισσα και ξέρει να δραπετεύει.
Αν χρειαστεί, αν είναι να μ’ ερωτευτείς εμένα, θα πρέπει να πέσεις στα ανοιχτά!
Φρόντισε λοιπόν να ξέρεις καλό κολύμπι.
Μη μ’ ερωτευτείς εμένα αν δε το μπορείς !
