Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Μη μου μιλάς για έρωτες, για αγάπη και για πάθη…
Τα έχω κάνει στη ζωή αυτά τα τρία λάθη. Έχω αφεθεί, έχω διαλυθεί, έχω κολλήσει στα λάθος μάτια και έχω κοιμηθεί δίπλα σε αγκαλιές που δεν χωρούσα. Έχω πει “σ’ αγαπώ” και δεν το πίστεψαν. Έχω σωπάσει όταν έπρεπε να ουρλιάξω. Και ξέρεις τι; Όλα αυτά δεν με έκαναν αδύναμο. Με έκαναν να μη φοβάμαι πια την πτώση.
Ο έρωτας; Με κομμάτιασε και με αναγέννησε. Μου έμαθε πως δεν είναι πάντα ροζ, δεν μυρίζει πάντα γιασεμί. Μυρίζει ιδρώτα, φόβο, παραίτηση και πείσμα. Είναι εκείνη η στιγμή που κοιτάς τον άλλον και βλέπεις τον εαυτό σου να διαλύεται, κι όμως μένεις. Γιατί έτσι σε έμαθαν. Να παλεύεις.
Η αγάπη; Πόνεσε πιο πολύ απ’ όσο θα ‘πρεπε. Γιατί την έδωσα και τη φίλησα στο μέτωπο, την τάισα με υπομονή και τη δίψασα με προσμονή. Κι όταν γύρισα να πάρω πίσω λίγη απ’ αυτήν, είχε ήδη δοθεί αλλού.
Το πάθος; Μ’ έκανε να ξεχάσω ποιος είμαι. Να κάνω βήματα στο κενό, μόνο και μόνο για ένα βλέμμα. Να χάσω τον ύπνο μου για μια αφή. Να κάψω όλα μου τα “πρέπει”, για να ζήσω ένα “θέλω” που ίσως δεν ήρθε ποτέ.
Γι’ αυτό μην μου μιλάς.
Αν δεν έχεις ξενυχτήσει πάνω από ένα κινητό που δεν χτυπάει.
Αν δεν έχεις φτιάξει σενάρια για να εξηγήσεις γιατί δεν ήσουν αρκετός.
Αν δεν έχεις πνίξει τον εγωισμό σου, μόνο και μόνο για να κρατήσεις κάποιον που είχε ήδη φύγει.
Έχω κάνει αυτά τα λάθη.
Και τα πλήρωσα. Με κομμάτια, με σιωπές, με χρόνια που δεν γυρίζουν.
Μα έμαθα. Και σήμερα, δεν τα χαρίζω εύκολα πια. Ούτε την καρδιά μου. Ούτε το κορμί μου. Ούτε τα “πάντα μου”.
