Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Κοίτα με, με θυμάσαι;
Θυμάσαι ποια είμαι;
Το χαμόγελό μου;
Πόσο καιρό έχεις να το δεις;
Πόσο καιρό έχεις να ακούσεις το γέλιο μου;
Συνήθεια; Ρουτίνα; Βόλεμα;
Πες το όπως θες..
Εγώ θα σου πω πως, απλά, ο έρωτας έφτιαξε βαλίτσες κι έφυγε.
Για τόσο ήμασταν.
Τόσο είμαστε.
Βλέπεις, θέλει άλλα υλικά το “για πάντα”.
Θέλει μια τρέλα από εκείνες τις σπάνιες.
Θέλει χημεία που δεν διασπάται.
Θέλει πάθος, πόθο, ένταση, καύλa.
Θέλει να τα ζεις όλα στο κόκκινο και να μην προσποιείσαι τίποτα.
Κυρίως να μην προσποιείσαι στον εαυτό σου, πως είσαι ερωτευμένος, όταν είσαι απλά βολεμένος.
Όταν έχεις “παρκάρει” τις ανασφάλειές σου στον άνθρωπό σου, χωρίς να νοιάζεσαι για τις δικές του.
Όταν έχεις βολέψει το “περίπου”, το “λίγο”, το “μέτριο” σου και το έχεις βαφτίσει έρωτα, έτσι, για να καθησυχάζεις τον εγωισμό σου.
Μην τον προσποιείσαι τον έρωτα, γιατί είναι από εκείνους τους αλήτες, που σε εκθέτουν, σε ξεγυμνώνουν, σε βγάζουν στην σέντρα και στο τέλος, σε αφήνουν μόνο..
