Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Φωτογραφίζει ο Μάνος Σαββίδης
Πάνε χρόνια από εκείνο το απόγευμα στον Πειραιά, που μιλάγαμε για ανθρώπους και για κύκλους που κλείνουν. Μοιάζει σαν να πέρασε μια ολόκληρη ζωή, και κάτι παραπάνω.
Έκτοτε μας ανάγκασε βίαια η ζωή να αποχωριστούμε ανθρώπους, μας ανάγκασαν οι επιλογές μας να περπατήσουμε σε διαδρομές.
“Κι εγώ κάποια στιγμή θα φύγω”, μου είχες πει και μου είχε κακοφανεί όπως και όλες οι επίπονες αλήθειες σου.
Βλέπεις σαν κλασσικό μοναχοπαίδι, έμαθα να θεωρώ αναλώσιμες μόνο τις ερωτικές σχέσεις. Τα “για πάντα” μου, τις ρίζες μου, τους ανθρώπους μου, ήταν πάντα οι φίλοι μου. Αυτοί ήταν οι πολύτιμοί μου κι αυτούς προστάτευα με τον δικό μου τρόπο.
Εκεί αναζήτησα για χρόνια τα “πάντα” μου.. μέχρι που έφτασε η ώρα να σου πω άλλη μια φορά, “είχες δίκιο” κι αυτή τη φορά, δεν θα στο πω θυμωμένα.
Ναι, κλείνουν οι κύκλοι των ανθρώπων, όταν δεν μείνει τίποτα να πουν, και μένει το δέσιμο, η αγάπη, η έννοια.. Χάνεται όμως η καθημερινότητα, και μαζί της χάνεται και η επαφή.
Άλλοτε αρκεί μια παρεξήγηση κι άλλοτε ένα “τίποτα”. Ναι, ξέρεις από εκείνα που σε ρωτά κάποιος “γιατί χαθήκατε, τι έγινε” κι η ειλικρινέστερη απάντηση, είναι το “τίποτα”. Δεν έγινε τίποτα που να κρατήσει τον κύκλο ανοιχτό.
Δεν έγινε τίποτα που να εξελίξει αυτό που συνέβαινε.
Και τότε ή βάζεις τον εγωισμό μπροστά και κρατάς με το ζόρι ανοιχτό τον κύκλο και ξεχειλώνεις τη σχέση ή τον αφήνεις να κλείσει.
Κλείσαν πολλοί κύκλοι πάλι. Καθάρισε το τοπίο κι αυτό το καλοκαίρι, κι όπως όλα τα σημαντικά, έγινε χωρίς πολλά λόγια, χωρίς προειδοποίηση, αφήνοντας μια λύπη και μια προσδοκία. Στέρεψαν πολλά λόγια. Ξέμειναν εκείνα τα τυπικά “τι κάνεις”, “πώς είσαι”, “να τα πούμε” και οι απαντήσεις έγιναν πιο τυπικές κι από κομματικό δελτίο τύπου.
Ξέρεις κάτι;
Μην την φοβάσαι την άδεια καρέκλα. Κανείς μα κανείς σ’αυτόν τον κόσμο δεν αντικαθίσταται. Ειδικά εκείνοι, που δεν χώρεσαν ποτέ σε καμία ταμπέλα. Που ήταν πάνω από φίλοι, πάνω από κολλητοί, πάνω από οικογένεια.
Δεν πειράζει.. Αλλάζουν οι συνθήκες κι αλλάζουμε κι εμείς μαζί. Κι όταν αυτό που έδενε τον κύκλο ήταν αγάπη ατόφια, τότε ο κύκλος κλείνει με μια μικρή χαραμάδα.. που λέει “εις το επανιδείν”.
