Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Κάθε ημέρα που περνάει κοιμάμαι με την ίδια απορία.
Θα είμαστε αγάπη μου άραγε ξανά μαζί;
Δεν ξέρω, λένε πως οι μεγάλοι έρωτες πάντα ξανασυναντιόνται ή πως δεν μένουν για πάντα μαζί ή πως φεύγουν και πετούν για πάντα με τα ίδια φτερά στον ίδιο ουρανό.
Νομίζω πως ο χρόνος μόνο μπορεί να μας το πει αυτό με σιγουριά.
Νομίζω όμως πως θα είμαστε ξανά κάποτε μαζί, έτσι θέλω να ελπίζω, έτσι θέλω να κοιμάμαι, με ετούτη τη σκέψη, τη σκέψη πως όλα που θα έρθουν στο πλάι μας θα περάσουν , θα φύγουν χωρίς καν να μας ακουμπήσουν, πως θα είμαστε ξανά μαζί γιατί έτσι έγραψε το ημερολόγιο του ερχομού μας.
Ξέρεις, νομίζω πως δεν θα άντεχα χωρίς αυτή σου τη σκέψη, σε βλέπω και εσένα που μου κλείνεις το μάτι, πως και εσύ το ίδιο βλέπεις και ας μην βλεπόμαστε και ας μην μιλάμε.
Θα μείνω, θα επιμείνω, θα σκέφτομαι πως τελικά θα γίνει μια ημέρα, θα είμαστε ξανά μαζί και πως τώρα απλά περιμένω μέχρι να σε δω ξανά.
Να αντικρίσω τα μάτια σου που πάντα μου χαμογελούν, να σε σφίξω στην αγκαλιά μου και να σε κρατήσω με όλη μου τη δύναμη για να μην φύγεις ξανά ποτέ.
Θα είμαστε, θα είμαστε αγάπη κάποτε ξανά μαζί!
