Γράφει η Λάουρα Σαργέντη
Μετακαραντινάτος έρωτας #2
Μα τι εννοείς «για πάντα μαζί»;
Μάλλον με τόσες ιστορίες αιώνιου έρωτα και πάθους που είδες στην καραντίνα, πείστηκες ότι γίνονται αυτά στις μέρες μας.
Εδώ αγάπη μου οι ντομάτες δεν είναι πια οι ίδιες!
Γιατί ξέρεις, τα χρόνια τα παλιά, έπρεπε να φυτέψεις ένα σποράκι, να το φροντίσεις να μεγαλώσει, να το ποτίζεις να του βάζεις στηρίγματα, να το χαϊδεύεις, να χορεύεις από χαρά με το πρώτο κίτρινο ανθάκι του και μετά να το βλέπεις να γεμίζει από ανθάκια και να περιμένεις να γίνει επικονίαση από τις μέλισσες και μετά από έξι ολόκληρους μήνες να τρως την πρώτη ντοματούλα σου.
Εσύ τι φρόντισες έτσι για να μεγαλώσει και να δώσει καρπό;
Μ’ ένα μήνυμα στο messenger δεν γίνεται δουλειά μάτια μου. Οι σχέσεις θέλουν επιμονή, σεβασμό, αγάπη, φροντίδα, τροφή, χάδι. Κι όχι δεν μιλάω για σεξ!
Αυτό το βρίσκεις και στη γωνία. Έφτασε να γίνει μια γρήγορη ζωώδης ανταλλαγή υγρών, ντυμένο με ωραία εσώρουχα, βία και μούγκα!
Κι αυτό το «μωρό μου», το «αγάπη μου» που φωνάζεις στον παρτενέρ σου;
Ποιό «μου» καλέ;
Ίσα που τον γνωρίζεις τον άνθρωπο, μη σου πω ότι δεν θυμάσαι και τ’ όνομά του και βολεύεσαι με το «αγάπη μου».
Λοιπόν παιδιά! Άντε να ανασυνταχτούμε! Για χαλαρώστε λίγο. Κλείστε ραντεβού (όπως παλιά), πηγαίνετε για φαγητό, φάτε από το ίδιο πιάτο, μιλήστε, γελάστε δυνατά, μοιραστείτε, ζήστε τη διαδικασία. Σιγά, σιγά. Μαζί! Άντε μπας και το σώσουμε και φάμε καμιά «ντομάτα» της προκοπής! Πήξαμε στα «εισαγόμενα»!
