Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Μια στιγμή και η μπίλια γυρίζει. Μαύρο, κόκκινο, μαύρο, κόκκινο..
Τζόγος ο έρωτας και κανείς δεν του αντιστάθηκε. Μια στιγμή κι όλα αλλάζουν. Μια στιγμή κι όλα ξαναρχίζουν από την αρχή.
Από το μηδέν σου κληρώνει το απόλυτο.
Δυο λέξεις σου, μια ματιά, ένα χάδι κι ένα φιλί από το πουθενά, και μια φιλία στα σκουπίδια.
Ή μήπως μια φιλία που κέρδισε το στοίχημα;
Δεν ξέρω, δεν το ψάχνω. Ξέρω πως στην πιο σκοτεινή μου περίοδο έγινες φως με ένα χάδι.
Ξέρω πως κοντά σου, δεν έχω διλήμματα. Δεν έχω αμφιβολίες. Δεν έχω αμφισβητήσεις.
Σου αφήνομαι ρε γαμώτο. Σου αφήνομαι και σε κρατάω. Συγχρόνως. Αμοιβαία. Μια ανοιχτή αγκαλιά που έκλεισε μόλις σε ένιωσε. Μια ανοιχτή αγκαλιά που βρήκε τον προορισμό της όταν ενώθηκε με τη δική σου.
Κι είχα ξεχάσει πώς είναι να είσαι ερωτευμένος κι όχι ενθουσιασμένος. Αφημένος κι όχι παρασυρμένος. Όχι σχεδόν ευτυχισμένος, αλλά πλήρης. Είχα ξεχάσει πώς είναι η ζωή όταν όσα είσαι, όσα νιώθεις, όσα θες, είναι αμοιβαία!
Μια στιγμή, ένα σου χάδι κι ένα φιλί κι η ζωή ξεκίνησε από την αρχή!
