Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου.
Έχουμε κρύψει τους καθρεφτες μας και έτσι ξεχνάμε να κρινουμε τους εαυτούς μας.
Ξέρουμε ότι δεν είμαστε πάνω από τίποτα και από κανέναν και όμως υιοθετούμε το μπλαζέ ύφος και με το δάχτυλο προς όλες τις κατευθύνσεις επιδεικτικά σχολιάζουμε και μειώνουμε τους άλλους.
Ποια είναι η θέση μας και το επίπεδο μας λοιπόν όταν απλά καθόμαστε σε μια γωνιά κρίνοντας τα λόγια, τις πράξεις, τη ζωή των υπολοίπων;
Μας κάνει αυτό καλύτερους ανθρώπους;
Ωφελεί εμάς η’ κάποιον άλλον;
Αφαιρέσαμε την αυτογνωσία και πάντα βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, σε αυτό που προσθέτουμε κρίση και κατινιά με μανία απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό.
Καιρός είναι να δει ο καθένας τα λάθη, του “τη καμπούρα” του που λέμε.
Πικρόχολος ο άνθρωπος που ζει μέσα από τις ζωές των άλλων ανθρώπων.
Αγενής αυτός που απαντάει χωρις να ερωτηθεί.
Αυτός που καλύτερα την κακοπροαίρετη άποψη του να τη κρατάει για τον ίδιο.
Πόσο άδεια πρέπει να είναι η ύπαρξη κάποιου για να έχει πέσει μέσα σε αυτή τη τρύπα της κακίας;
Πόσες αναξιοπρεπείς φιγούρες κυκλοφορούν τελικά ανάμεσα μας;
Πόσα “φίδια” μας μολύνουν με το δηλητήριο τους;
Και τελικά πόσο αφήνουμε τους απαίδευτους να επηρεάσουν τη στάση μας απέναντι στη δική μας ευτυχία;
Ότι και αν είμαστε, ότι και αν κάνουμε αρκεί το βράδυ να κοιμόμαστε με καθαρή τη συνείδηση μας.
Για εσάς τους λίγους λυπάμαι και καλά ξενύχτια.-
LoveLetters
