Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Κοίτα που καμιά φορά οι άνθρωποι μπερδεύονται, ειδικά όταν νιώθουν. Κοίτα κάτι παιχνίδια που παίζει το μυαλό καμιά φορά, ειδικά όταν θέλει. Κοίτα που καμιά φορά τα πράγματα δεν είναι όπως τα βλέπει η καρδιά, όταν έχουν τυφλωθεί τα μάτια από έρωτα…
Έλεγα πως ήσουν αλλιώς, νόμιζα πως ήμασταν αλλιώς. Νόμιζα πως αυτό που είχαμε σήμαινε κάτι. Και για τους δυο. Έβλεπα τα μάτια σου να με κοιτούν κι ένιωθα πως κρύβουν όλα όσα είχα μέσα στην ψυχή μου κι εγώ για σένα. Το άγγιγμά σου νόμιζα πως μου μιλούσε και πως τα βράδια που κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου, είχαν σημασία και για τη δική σου ψυχή.
Δεν φταις. Δεν έταξες. Δεν φταις. Δεν υποσχέθηκες. Δεν φταις ψυχή μου, εγώ φταίω! Εγώ φταίω που όσα ένιωσα για σένα, γέμισαν παραμύθια το μυαλό μου πως νιώθεις κι εσύ. Εγώ φταίω, που ονόμασα έρωτα τις αγκαλιές κι αγάπη τις στιγμές. Εγώ φταίω που νανούρισα το μυαλό μου με όνειρα για μας.
Κοίτα που καμιά φορά οι άνθρωποι μπερδεύονται, ειδικά όταν νιώθουν. Κοίτα κάτι παιχνίδια που παίζει το μυαλό καμιά φορά, ειδικά όταν θέλει. Κοίτα πόσο εύκολα και γρήγορα τελειώνουν όλα! Κοίτα που λάθος είχα καταλάβει τελικά! Κοίτα που νόμιζα πως ήμουν σημαντική για σένα!
