Τα «σχεδόν» δεν αγαπήθηκαν ποτέ. Ο έρωτας δεν συγχωρεί τα προσωρινά.
Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν θα σε ερωτευτώ γιατί μου μοιάζεις.
Δεν θα σε κρατήσω δίπλα μου επειδή κάπως γεμίζεις το κενό που άφησε κάποια άλλη.
Και κυρίως, δεν θα σου πω ποτέ πως είσαι «αρκετή», μόνο και μόνο για να ξεγελάσω τον εαυτό μου πως είμαι ακόμα ικανός να νιώσω.
Τα υποκατάστατα δεν τα ερωτεύτηκε κανείς.
Μπορεί να βόλεψαν. Να έσωσαν στιγμές μοναξιάς. Να ζέσταναν το κρεβάτι για λίγο.
Μα όταν έπεφτε η νύχτα και έμενε το φως του κινητού ανοιχτό, πάντα κάποια άλλη σκιερή μορφή ερχόταν στη μνήμη.
Δεν έχω πια χώρο για “σχεδόν”.
Ούτε για ψευδαισθήσεις πως θα χτιστεί κάτι ουσιαστικό, αν το θεμέλιο είναι η έλλειψη.
Αν δεν τρέμεις όταν με κοιτάς, αν δεν σου κόβεται η ανάσα όταν σου λέω το όνομά σου,
αν δεν σε νοιάζει πού είμαι, με ποιον, και γιατί,
τότε άστο.
Δεν θέλω δίπλα μου άνθρωπο να με γεμίζει στιγμές.
Θέλω άνθρωπο που να τις καίει μαζί μου. Που να δίνει αξία στο “μαζί”, όχι επειδή του λείπει το “μόνος”.
Ο έρωτας είναι απαιτητικός.
Δε σηκώνει ανταλλακτικά. Δεν είναι εφεδρικός τροχός.
Ή θα είσαι η επιλογή μου, ή δεν θα είσαι τίποτα.
