Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη.
Υπάρχουν και οι μέρες που δεν έχεις όρεξη, που δεν θέλεις να σηκωθείς από το κρεβάτι διότι δεν βρίσκεις το λόγο.
Υπάρχουν μέρες που έχεις νεύρα και το μόνο που ζητάς είναι να μείνεις με τη μοναξιά σου.
Επιθυμείς να κλειστείς σε ένα δωμάτιο και να σκέφτεσαι ό,τι σε προβληματίζει.
Είναι φυσιολογικό όλο αυτό.
Οι άνθρωποι δεν είμαστε μηχανές ώστε να ρυθμίζουμε τα συναισθήματα μας επειδή πρέπει. Όχι, στα συναισθήματα δεν χωράνε “πρέπει” γιατί τότε χάνουν το νόημά τους. Όταν δεν είμαστε καλά, το μόνο που ζητάμε είναι μια αγκαλιά· δεν χρειάζονται λόγια μα πράξεις.
Δεν μας είναι ευχάριστο και σε εμάς αλλά δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Σπασμένοι νιώθουμε και ζητάμε μια βοήθεια για να ξανασταθούμε.
Τα γυαλιά μας εμείς θα τα μαζέψουμε και ας κοπούμε και αν κάποιος θελήσει να το κάνει για εμάς να ξέρει ότι κινδυνεύει να ματώσει ο ίδιος και μόνο αν είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο. Δεν θέλουμε να ακούσουμε ψεύτικα λόγια διότι δεν μας ωφελούν.
Μια αγκαλιά θέλουμε όταν δεν είμαστε καλά και ένα αληθινό χαμόγελο που μόνο αγάπη θα μας δείχνει.
