Γράφει η Έλενα Δημάκη
Οι μεγάλοι έρωτες δεν είναι ποτέ σιωπηλοί. Μπαίνουν σαν καταιγίδα, ξεριζώνουν τα πάντα, σου αλλάζουν τη ζωή από τη ρίζα. Δεν υπάρχει «ήσυχα» όταν μιλάμε για έναν τέτοιο έρωτα. Δεν υπάρχει «λίγο». Είναι όλα ή τίποτα.
Κι όπως μπαίνουν με θόρυβο, έτσι πρέπει και να τελειώνουν. Γιατί δεν ταιριάζει σε μια τέτοια ιστορία να σβήσει σαν σπίρτο που τελειώνει, ούτε να χαθεί μέσα σε δικαιολογίες και μισόλογα. Ένας μεγάλος έρωτας δεν αξίζει να μετατραπεί σε μια κακή συνήθεια που σέρνεται. Δεν του πάει να πεθάνει μέσα στην αδιαφορία.
Όταν έρθει το τέλος, πρέπει να είναι αντάξιο αυτού που ζήσατε. Να είναι καθαρό, να είναι ξεκάθαρο. Να πονέσει όσο πρέπει, να σε γονατίσει, να σε κάνει να ανασάνεις βαριά. Γιατί μόνο έτσι θα καταλάβεις το μέγεθος όσων πέρασαν. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να συνεχίσεις χωρίς να νιώθεις πως άφησες κάτι μισό.
Οι μικροί έρωτες τελειώνουν με σιωπή. Οι μεγάλοι, με κραυγή. Και αυτή η κραυγή δεν είναι πάντα φωνή· μπορεί να είναι δάκρυα, μπορεί να είναι μια πόρτα που κλείνει, μπορεί να είναι το βήμα σου που φεύγει και δεν ξαναγυρνά.
Δεν είναι τιμωρία. Είναι σεβασμός. Σε αυτό που ένιωσες, σε αυτό που έζησες, σε εκείνον που υπήρξε κομμάτι σου. Γιατί το χειρότερο που μπορείς να κάνεις σε έναν μεγάλο έρωτα είναι να τον αφήσεις να σβήσει σαν κάτι ασήμαντο.
Αν ήταν αρκετά δυνατός για να σου αλλάξει τη ζωή, τότε αξίζει να του δώσεις και ένα τέλος που θα την σημαδέψει. Γιατί έτσι γράφονται οι ιστορίες που μένουν. Με αρχές που καίνε και με τέλη που δεν ξεχνιούνται.
