Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Δεν σου απαντώ γιατί αισθάνομαι ένα βάρος στην καρδιά μου. Νιώθω συνέχεια την απόρριψή σου, το στοπ που μου δείχνεις. Λες και το κάνω σκόπιμα μία φορά να μην μπορέσω να βρεθούμε, ξεκινάς τα μούτρα, την αποξένωση, τα παγερά μηνύματα.
Όλα αυτά με πληγώνουν, λοιπόν. Ανυπομονώ να μου μιλήσεις γλυκά και με πιάνεις από τα μούτρα.
Νιώθω να με τοποθετείς σε έναν τοίχο και έχεις έτοιμο το δάχτυλο να πατήσεις την σκανδάλη.
Η κάθε μου κίνηση, κρίνεται, κατακρίνεται, περνά από το μικροσκόπιο.
Είμαι άνθρωπος με καρδιά και θα σε ήθελα δίπλα μου, όχι απέναντί μου.
Όχι να με κόβεις και ράβεις όπως εσύ επιθυμείς.
Και εγώ να τρέχω να προλάβω εξάρσεις και διαθέσεις, να μην σε απογοητεύσω, να σε κρατώ πάντα με ομορφιά στην καρδιά μου.
Έχω μηδενικές αντοχές να προσπερνώ ανεπηρέαστα τέτοια συμπεριφορά και με πιάνει μεγάλη στενοχώρια. Ναι, πλέον πληγώνομαι και μου κοστίζει. Μου στοιχίζει. Εξαντλήθηκαν πλέον οι συναισθηματικές μου αντοχές. Για αυτό δεν σου μιλώ, δεν σε βλέπω. Είμαι χωρίς αντοχές για διαπληκτισμούς, εγωισμούς που μπορούν να ελέγξουν την αγάπη μεταξύ μας.
Ο διάλογος είναι υγιής όταν και οι δύο μας έχουμε όλη την καλή πρόθεση να επιλύσουμε, να διαμορφώσουμε, να ολοκληρώσουμε.
Γίνε ένα μαζί μου, στάσου δίπλα μου και όχι απέναντί μου. Εσύ να γίνεις εγώ και εγώ να γίνω εσύ.
