Γράφει ο Γρηγόρης Π.
Και έχω αυτή την λευκή σελίδα μπροστά μου να με κοιτάει επικριτικά, όπως με κοιτούσες και εσύ καμιά φορά…
«Τι θα γράψεις αυτή τη φορά; Θα με γεμίσεις πάλι με αυτολύπηση και δακρύβρεχτες σαχλαμάρες;» με ρωτάει…
«Τα έχεις πει όλα πια. Μάθε να σιωπάς όταν δεν έχεις κάτι καινούριο να πεις. Καμιά φορά η σιωπή είναι πιο ακριβή. Μάθε να σιωπάς, να υποφέρεις βουβά. Δεν είσαι το κέντρο του κόσμου.»
Δίκιο έχει, δεν λέω. Αλλά να… είναι που δεν έχω μάθει να πονάω τόσο. Δεν έχω μάθει η αγάπη να πονάει. Μου είχαν μάθει ότι η αγάπη είναι κάτι χαρούμενο, όμορφο, άδολο, αθώο. Με κοροϊδέψαν μάλλον. Ή απλώς δεν μου είπαν όλη την αλήθεια. Ίσως να υπάρχουν δύο αγάπες. Αυτή που πονάει και αυτή που δεν πονάει. Η δική μας γιατί έπρεπε να είναι από αυτές που πονάνε;
Θυμάσαι πόσο όμορφα ήταν στην αρχή; Θυμάσαι πόσο γελούσαμε; Κάθε μέρα είχα ένα γελοίο χαμόγελο μέχρι τα αυτιά… Είμαι σίγουρος ότι αν με παρατηρούσα απ’ έξω θα έλεγα «τι χαζοχαρούμενος τύπος είναι τούτος!». Πόσο ανυπομονούσα να μιλήσουμε! Να ακούσω την φωνή σου. Να μου στείλεις καλημέρα. Να πούμε τα νέα μας, τις σκέψεις μας, να σε ανακαλύπτω λίγο λίγο σαν ένα καλά κρυμμένο μυστήριο, να μαθαίνω τα ονόματα των φίλων σου, της οικογένειάς σου, πόσο χρονών είναι ο σκύλος σου, που γεννήθηκες, τι σπούδασες, τι δουλειά κάνουν οι γονείς σου, όλες τις μικρές, χαζές και ανούσιες λεπτομέρειες της ζωή σου που για μένα τότε ήταν όλος το κόσμος! Ξέρω ότι και εσύ ένιωθες τον ίδιο ενθουσιασμό. Είμασταν δύο τρένα που κυλούσαν δίπλα δίπλα σε παράλληλες ράγες.
Μετά σιγά σιγά, ανεπαίσθητα, τα γέλια μειώθηκαν. Ξεκίνησαν τα γλυκά παραπονάκια, μεταξύ ζήλειας και γλύκας.
Έπειτα χωρίς να το καταλάβω ήρθαν οι γκρίνιες. «Γιατί δεν μου έστειλες; Γιατί χάθηκες τόσες ώρες; Γιατί είπες εκείνο και όχι το άλλο; Γιατί δεν απάντησες; Τι εννοούσες; Γιατί δεν βρήκες χρόνο;»
Δεν άργησε να έρθει και η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι δεν ταιριάζουμε και ότι χάνω τον χρόνο μου μαζί σου. (Φαντάζομαι και εσύ το ίδιο.) Οι ράγες μας είχαν αρχίσει να αποκλίνουν.
Ώσπου φτάσαμε στο ξενέρωμα, στο «δεν πάει άλλο», στο «αντίο». (Αυτά τα αντίο! Τι αδικία πάντα ο χωρισμός να θέλει έναν, ενώ μια ένωση να θέλει δύο.) Και δεν είναι μόνο το αντίο που πονάει. Το αντίο θα ερχόταν αργά ή γρήγορα. Αυτό που με θλίβει ακόμα περισσότερο είναι που το έβλεπα σαν απλός θεατής να καταρρέει μέρα με την μέρα και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να το σώσω. Έπρεπε άραγε να είχα φύγει όταν είδα τα πρώτα σημάδια παρακμής; Αφήνεις κάτι που έχεις επενδύσει τόσο χρόνο και κόπο και όνειρα στο πρώτο στραβοπάτημα; Όχι βέβαια. Το παλεύεις, το προσπαθείς. ‘Έπρεπε όμως να φύγω όταν ένιωσα ότι δεν υπάρχει πια γυρισμός και ότι από δω και μπρος μόνο θα μαραζώνει, θα μικραίνει, θα ρυτιδιάζει, θα χαλάει η αγάπη μας. Και εκεί φταις και εσύ που δεν με άφησες να το κάνω.
Τώρα πια τι έμεινε;
Στάχτη; Αποκαΐδια; Υπάρχει ακόμα μια μικρή φλόγα που χαροπαλεύει; Ίσως και να υπάρχει.
Έμαθες τίποτα απ’ όλη αυτή την ιστορία; Έμαθες ότι ένας έρωτας, μια αγάπη χρειάζεται δουλειά, φροντίδα, προσπάθεια, θέληση; Έμαθες ότι πρέπει και εσύ να διεκδικείς τους ανθρώπους που θέλεις δίπλα σου; Αλλιώς αργά ή γρήγορα θα σηκωθούν να φύγουν. Κάτι μου λέει πως δεν το έμαθες…
Εγώ έμαθα πολλά. Να μην μένω όταν νιώθω ότι πρέπει να φύγω. Να μην επενδύω όταν βλέπω ότι σίγουρα θα χάσω. Να μην επιμένω τόσο και κυρίως να μάθω να χάνω. Άλλωστε όπως έγραψε και ο αγαπημένος μου S. Beckett «Προσπάθησε ξανά, απότυχε ξανά, απότυχε καλύτερα.» Υπόσχομαι στον πληγωμένο μου εαυτό την επόμενη φορά να αποτύχω καλύτερα. Πολύ καλύτερα!
Και κάπου εδώ στερεύουν τα λόγια…
Άλλωστε στα έχω πει τόσες και τόσες φορές. Άλλα όσο και να μιλάς σε έναν τοίχο, δεν πρόκειται να σου απαντήσει…
«Τελείωσες; Τα είπες; Γέμισες δύο από μας για να πεις τι; Ότι υποφέρεις; Ότι είσαι πληγωμένος; Λες και είσαι ο μόνος! Τι διαφορετικό έχει ο δικός σου ο πόνος από όλων των άλλων; Εμάς σπουδαίοι ποιητές, ξακουστοί λογοτέχνες μας έχουν γράψει, σβήσει, μουτζουρώσει, σκίσει, ξανακολλήσει. Αχ αν εσείς οι άνθρωποι δεν ερωτευόσασταν και δεν πληγωνόσασταν εμείς οι σελίδες θα είμασταν κατάλευκες, πεντακάθαρες, ατσαλάκωτες, σένιες, αιώνες τώρα. Όταν σε ξαναπιάσει λύσσα να γράψεις σε παρακαλούμε περιέγραψέ μας και εμάς που δεν νιώθουμε τίποτα τι είναι ο έρωτας και γιατί αφού τις περισσότερες φορές πονάει εσείς επιμένετε να ερωτεύεστε!»
(Αμείλικτες αυτές οι σελίδες…)
Υ. Γ. Θα μου λείπεις, θα σε σκέφτομαι, μα δεν θα σε ζητάω πια… Εκεί είναι όλη η διαφορά…
