Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Είναι περίεργο, κάθεσαι τώρα αντιμέτωπος με τη σκέψη σου και προσπαθείς να βγεις νικητής. Αντιμέτωπος με τα λάθη που έχεις κάνει. Κάποια λάθη που πονάνε περισσότερο από κάποια άλλα.
Σκέφτεσαι πόσα λάθη έκανες στον έρωτα, πόσο σκληρή υπήρξες, πόσο άδικη. Πέρασες βράδια ολόκληρα με το να κατηγορείς τον εαυτό σου που κατέστρεψες ένα συναίσθημα.
Βράδια που έπινες μήπως και ξεχάσεις που καπνίζεις μήπως θολώσει κάτι μέσα στο μυαλό σου, μάταια όμως. Είναι όλες τους εκεί θυμίζουν κάθε μέρα, πως τον έχασες. Πότε δε φταίει μόνο ένας αλλά πόσες φορές κατάλαβες τι έκανες κι εσύ λάθος;
Πόσες φορές έβγαλες τον εαυτό σου από την κατάσταση του θύματος και πήρες τις ευθύνες σου στα χέρια; Πονάει πολύ. Σκέφτεσαι συνεχώς τι θα γινόταν αν δεν έκανα αυτά τα λάθη. Θα μπορούσε άραγε να με αγαπήσει; Θα ήμουν ποτέ αρκετή για εκείνον;
Θα μπορούσε να μας δώσει μια ευκαιρία; Ερωτήματα που δεν θα μάθεις ποτέ την απάντηση τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από αυτό. Μεγαλύτερος πόνος από το να βλέπεις κατάματα πως έχασες έναν άνθρωπο επειδή έκανες κάποια λάθη. Και το τίμημα;
Να μάθεις να ζεις μακριά του. Να μπορέσεις κάποια στιγμή να πας παρακάτω. Και αναρωτιέσαι πως μπορεί να γίνει αυτό. Το μπουκάλι τελείωσε κι εσυ έμεινες να κοιτάς το τσιγάρο που σιγοκαίει. Μακάρι να γύριζε ο χρόνος. Μακάρι να είχες μια ακόμη ευκαιρία. Θα έκανες τα πάντα για αυτή την ευκαιρία.
