Γράφει ο Τάσος Ζαννής
πριν ξυπνήσω
μπόρεσα να δω για λίγο
όλους τους λόγους που σε θέλω
εικονογραφημένους
-μόνο το πρόσωπό σου είδα
σε κάτι πεταρίσματα των βλεφαρίδων-
πριν ξυπνήσω
επέλεξα νοερά και υποσυνείδητα
δρόμους που δεν είχα ξαναδιαλέξει,
και τότε ήρθες και μου όρμηξες
και τα σώματά μας έγιναν ένα.
κουράστηκα να σε βλέπω μόνο στον ύπνο μου.
θέλω να σε δω ξανά.
χωρίς χρόνο.
χωρίς τόπο.
να φιληθούμε μέχρι οι οργανισμοί μας να ανταλλάξουν το ολικό οξυγόνο τους.
να χαθούμε στο δέος της φαντασίας μας.
να δοθούμε σε πάθη εσχατολογικά.
όπως την τελευταία φορά που είπες
«τα μάτια σου φωνάζουν καύλα και λαχτάρα»
και μετά παραδοθήκαμε στη στιγμή.
κάτι θα ήξεραν τα μάτια.
μοναχικά εσύ.
μοναχικά κι εγώ.
η φωτιά καίει ακόμα
κι ας μη σε ξαναδώ.
