Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Και ξέρεις κάτι; Μπήκαν όρια πια. Και σε είχα προειδοποιήσει. Την αγάπη μην την εξευτελίζεις. Γιατί θα σε κοιτάξει με μάτια απογοητευμένα. Και δεν υπάρχει χειρότερη ματιά από εκείνη της απογοήτευσης! Η απογοήτευση διώχνει μακριά τον έρωτα, τους διώχνει μακριά τους ανθρώπους. Πληρώνεις την απουσία τώρα.
Καθρέπτης σου έγιναν η αλήθεια και το πάθημά σου – μάθημά σου.
Μεγαλώνεις ηλικιακά, ωριμάζεις συναισθηματικά. Και αυτό σου κάνει καλό, και ας μην είναι ακόμη ευδιάκριτο. Θύμωσε.
Ο θυμωμένος άνθρωπος κάποτε εξημερώνει τα πάθη του, την λύσσα που άγρια μετρά τις στιγμές να πέσει με τα μούτρα στα επόμενα βήματα.
Κλάψε, θύμωσε. Κάνε τα όλα με τέτοια ένταση, που να ξεθυμάνουν από μέσα σου, όλα τα γιατί και τα γαμωτο σου.
Θα περάσει και αυτό. Όλα περνούν.
Η ψυχή σου και η καρδιά σου, γνωρίζουν και θέλουν να σου δώσουν όλες τις απαντήσεις.
Ο ανώτερος εαυτός σου, όλο και πιο κοντά σου έρχεται.
Δες με την ψυχή, νιώσε με το καθάριο συναίσθημα.
Και ύστερα, ίσως και να ξανά ανταμώσουμε, ψυχή με ψυχή, καρδιά με καρδιά.
