Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Υπάρχει κάτι σχεδόν ηρωικό, μα ταυτόχρονα άκρως αυτοκαταστροφικό, στο να αγαπάς κάποιον που δε σε αγαπά πίσω.
Θα πότιζες ένα νεκρό λουλούδι που ξέρεις ότι δε θα ανθίσει; Κι όμως, θα το ποτίσεις, γιατί κάπου εκεί βαθιά μέσα σου θέλεις να το δεις να ανθίζει, επειδή εσύ το… αγάπησες.
Στην αρχή, η μονόπλευρη αγάπη μοιάζει με ελπίδα. Έχει αυτή τη γλυκιά ψευδαίσθηση ότι αν προσπαθήσεις πολύ και έχεις αρκετή καλοσύνη, κατανόηση ή υπομονή, κάποια στιγμή θα κερδίσεις τη θέση που ονειρεύεσαι στην καρδιά του άλλου. Δεν είναι ότι σε αγνοεί, απλά δε σου δίνει ό,τι πραγματικά χρειάζεσαι. Ωστόσο εσύ αντί να απομακρυνθείς, πλησιάζεις πιο πολύ. Ξεκινάς να τρέχεις πίσω από κάτι που απομακρύνεται κάθε φορά που νιώθει ότι τον φτάνεις.
Ψυχολογικά, η μονόπλευρη αγάπη είναι παγίδα. Δε μένεις επειδή δεν βλέπεις την αλήθεια, μένεις επειδή πιστεύεις ότι η αλήθεια μπορεί να αλλάξει κι αυτό είναι ακόμη χειρότερο γιατί προσπερνάς την αντίληψή σου. Κάποιες φορές, πίσω από την επιμονή σου κρύβεται ο φόβος να αποδεχτείς την «ήττα», ότι δεν ήσουν αρκετός για κάποιον ή ότι αυτός που ερωτεύτηκες τρελά, δεν είχε την ίδια ανταπόκριση για σένα. Είναι ένας αγώνας ανάμεσα στην καρδιά που ελπίζει και στο μυαλό που ξέρει.
Ξέρεις τι πονά περισσότερο όμως; Ναι, δεν είναι η απόρριψη, Είναι η αίσθηση ότι δεν αλλάζει αυτή η κατάσταση. Δεν υπάρχει συζήτηση ή κάποια πράξη που μπορείς να κάνεις για να αλλάξει το αποτέλεσμα. Είναι η στιγμή που ξεκινάς να πυρπολείς τον εαυτό σου με τα «ίσως αν ήμουν πιο όμορφος/η…», «αν ήμουν πιο ενδιαφέρον/ουσα…». Η αλήθεια είναι αγάπη μου πως το παιχνίδι της αγάπης δεν έχει νικητή και χαμένο. Ή τη νιώθεις ή δεν τη νιώθεις. End of story.
Δεν φταις εσύ. Με τον καιρό μαθαίνεις ότι η αγάπη δεν είναι αποδοχή, είναι συναίσθημα. Αν αγαπάς κάποιον που δε νιώθει το ίδιο, δε σημαίνει πως είσαι ο χαμένος. Σημαίνει ότι έχεις αυτήν την υπέροχη ικανότητα να νιώθεις βαθιά και αυτό λίγοι το έχουν. Κάνε αυτή τη δύναμη μπούμερανγκ και πέτα την με δύναμη ώστε να επιστρέψει σε σένα, μαθαίνοντας να αγαπάς πρώτα εσένα, χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.
Η μονόπλευρη αγάπη σε αφήνει γυμνό μπροστά στην κατάσταση. Σε μαθαίνει να περπατάς σε έναν δρόμο χωρίς φως, όπου δεν έχεις κανέναν να κρατηθείς ή να σε καθοδηγεί.
Όταν μάθεις να αφήνεις τα «ίσως» έξω και κοιτάξεις κατάματα το «όχι» θα δεις την αλλαγή μέσα σου. Δεν παύεις να αγαπάς, απλά σταματά να σε ρουφά όλο αυτό.
Τότε θα καταλάβεις πως η πιο γενναία μορφή αγάπης δεν είναι αυτή που δίνεις σε κάποιον άλλον, αλλά αυτή που προσφέρεις απλόχερα στον εαυτό σου, όταν κανείς άλλος δεν το κάνει.
