Γράφει ο Μιχάλης Νικολάου
Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι εκείνος που δεν ξέρει πόσο επικίνδυνος είναι.
Υπάρχουν λάθη που διορθώνονται.
Υπάρχουν συμπεριφορές που αλλάζουν.
Κι ύστερα… υπάρχει η βλακεία.
Όχι η αθώα άγνοια. Όχι το «δεν ήξερα». Αλλά η βαθιά, πεισματική, περήφανη βλακεία. Αυτή που επιμένει να φωνάζει, να επιβάλλεται, να επαναλαμβάνεται. Χωρίς καμία συνείδηση του τι κάνει, πού οδηγεί, ποιον πληγώνει.
Ο βλάκας δεν καταλαβαίνει. Κι αυτό δεν θα ήταν τόσο τραγικό, αν δεν ένιωθε υποχρέωση να επιβληθεί. Να συμβουλέψει. Να σχολιάσει. Να αποφασίσει. Να επηρεάσει.
Η μεγαλύτερη ζημιά δεν γίνεται από τον κακό. Γίνεται από τον ανόητο που δεν έχει ιδέα για το βάρος των πράξεών του. Από εκείνον που δεν έχει αναστοχασμό. Που δεν μαθαίνει από τα λάθη του, γιατί δεν τα βλέπει καν σαν λάθη. Από εκείνον που πληγώνει και νιώθει πως κάτι έκανε σωστά.
Η βλακεία δεν έχει φρένα. Δεν έχει ευθύνη. Δεν έχει αυτογνωσία.
Και γι’ αυτό είναι επικίνδυνη.
Ο βλάκας δεν θα σου ζητήσει συγγνώμη. Δεν θα καταλάβει ποτέ τι προκάλεσε. Θα νομίζει πάντα πως κάποιος άλλος φταίει, πως αυτός ήταν ο σωστός, πως εσύ απλώς υπερέβαλες.
Είναι σκληρό, αλλά κάποιες φορές, η μόνη λύση είναι η απόσταση.
Δεν τον πείθεις, δεν τον αλλάζεις, δεν τον σώζεις.
Τον αφήνεις πίσω.
Γιατί η βλακεία δεν μαθαίνεται. Δεν θεραπεύεται. Δεν εξελίσσεται.
Φοράει πανοπλία κι έχει το θράσος να την αποκαλεί «αυθεντικότητα».
Αν είσαι τυχερός, θα το καταλάβεις νωρίς.
Αν όχι, θα πληρώσεις ακριβά την παρουσία της.
Κι αυτό είναι το πιο θλιβερό:
Δεν χρειάζεται να μισείς τον βλάκα.
Αρκεί να τον καταλάβεις.
Και να μην του δίνεις χώρο.
