Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Αν είναι να γυρίσεις, μην αργείς.
Πέρασε καιρός που λείπεις κι έχω αρχίσει να μαθαίνω στην απουσία αυτή.
Άρχισα να την συνηθίζω.. να εθίζομαι σε αυτή!
Επικίνδυνος συνδυασμός η απουσία σου κι η μοναξιά μου.
Τη μια τη μισώ, την άλλη την αγαπώ.. και με τις δυο όμως ζω πια.
Έμαθα να σηκώνομαι το πρωί και η “καλημέρα” να είναι άηχη..
Έμαθα να χαμογελάω στα τραγούδια που σε θυμίζουν κι ας μην στα στέλνω..
Έμαθα να σε σκέφτομαι μέσα στην μέρα, να μου λείπεις μέσα στους πανικούς.
Έμαθα να χαμογελάω τυπικά, να συμμετέχω χωρίς να υπάρχω..
Έμαθα να υπάρχω χωρίς να δίνομαι..
Έμαθα να κρύβομαι πίσω από μια πανοπλία που την έκανα ένα με την ψυχή μου.
Κι έμεινα να σε ψάχνω..
Να σε ψάχνω για να σου πω εκείνο το αστείο που μόνο εσύ κι εγώ καταλαβαίναμε.
Να σε ψάχνω για να με πάρεις αγκαλιά και να σου ζητήσω λίγο ακόμα.. κι άλλο λίγο!
Να σε ζητάω ακόμα και για να τσακωθούμε, και να σου κάνω άλλη μια φορά το ψάρι και να γελάσουμε..
Δεν φοβάμαι που μου λείπεις.
Φοβάμαι ότι την έμαθα αυτή την απουσία κι έγινα ένα μαζί της.
Γι’αυτό σου λέω πως αν είναι να γυρίσεις, μην αργείς.
Δεν θέλω εξηγήσεις και λόγια.
Δεν θέλω γιατί και επειδή..
Δεν θέλω τίποτα παραπάνω από τις λέξεις τις δικές μας..
Εκείνες που καταλαβαίναμε πάντα μόνο εμείς οι δυο..
Δεν φοβάμαι που μου λείπεις μα δεν κουμπώνω πια σε καμία αγκαλιά.
Άλλη με πνίγει κι άλλη δεν την αντέχω.
Ένα φευγιό έχω γίνει απ’ όλους.
Ακόμα κι από εμένα..
Δεν φοβάμαι που μου λείπεις..
Φοβάμαι πως δεν θα γυρίσεις πια..
Κι αυτά που έχω κρατήσει για να σου πω θα μείνουν ανείπωτα.
Γι’αυτό σου λέω.. αν είναι να γυρίσεις, μην αργείς.
Μην ψάχνεις τον τρόπο, μην ψάχνεις τη στιγμή.
Όλα είναι απλά ακόμα μεταξύ μας..
Μην αργείς άλλο..
Φοβάμαι που μου λείπεις τόσο, και δεν στο λέω πια..
