Γράφει η Ελένη Αράπη.
Είμαστε άραγε; Και γιατί αυτές ακριβώς οι επιλογές γίνονται βραχνάς, αγχόνη και μας πνίγουν; Φταίει το νερό ή οι αγαπημένοι σου “Άλλοι”, οι πιο προσφιλείς, οι πιο δικοί σου ξένοι;
Τι γίνεται λοιπόν, πώς είναι δυνατό όλα τα “Ψ” να εγκλωβίζουν την ψυχή μας, να μας στερούν το οξυγόνο; Μήπως εντέλει είμαστε και εμείς “Ψ”, αφού προσπερνάμε όλα τα “Φ”, όλους τους “φυσιο-λάτρεις” και πάμε και εγκλωβιζόμαστε στους ψυχοκτόνους.
Μήπως εντέλει δεν είμαστε οι επιλογές μας, αφού δεν ξέρουμε ποιοί είμαστε, αφηνόμαστε και γινόμαστε οι επιλογές των “Άλλων”.
Και πώς να επιλέξεις όταν δεν ξέρεις τι θέλεις, όταν δεν έχεις νιώσει ούτε μια στιγμή την πλήρωση, την απόλυτη ολοκλήρωση;
Και φταίνει οι επώνυμοι “Άλλοι” που εσύ δεν μπόρεσες ή που αφέθηκες ή που πολύ απλά δεν έψαξες, δεν αγωνίστηκες για να σε βρεις;
Αγωνιζόμαστε τόσο να αλλάξουμε τους άλλους και καθόλου να βρούμε εμάς.
Μόνο το βίωμα μπορεί να σου δείξει ποιός είσαι.
Μπορεί να κοιτάς τ’ αστέρια, να νομίζεις ότι ανήκεις σ’ αυτά και τη μέγιστη ηδονή, το μέγιστο “ανήκειν” να στο χαρίσει το απλό πάτημα στο πράσινο πάπλωμα του ελάτου.
Ένα πάτημα αρκεί για να νιώσεις ότι θες να μπεις εντός του, να ανοίξει η γη να σε καταπιεί και να μην σε στενεύει πια, να μην φοβάσαι τα σκουλήκια, να γίνει η αγνή, αμόλυντη μήτρα.
Μια ασήμαντη βελόνα κι εσύ, που μόνο όταν πέσει στο έδαφος, ρίζες μπορεί να βγάλει, να αγγίξει τ’ αστέρια, χωρίς ίχνος “θέλω”, χωρίς ίχνος φόβου.
Μόνο αν βγεις απο την πεπατημένη, αν ακολουθήσεις τα δύσβατα, απάτητα μονοπάτια, τότε μόνο μπορεί να σε βρεις.
Τι κι αν σε γοήτευαν πάντα οι καταρράκτες, μες στη μήτρα της γης εσένα θα βρεις.
LoveLetters
