Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Άκουσε με καλά. Δώσε προσοχή γιατί δεν θα επαναλάβω ούτε μια κουβέντα από ότι ακούσεις απόψε. Όταν φύγω θα είναι με το κεφάλι ψηλά. Θα σε κοιτάξω στα μάτια ίσως δακρύσω μα θα νιώσεις την ματιά μου να σε κόβει σαν λεπίδα. Θα νιώσεις το αίμα σου να παγώνει και μέσα σου θα ξέρεις καλά τι θα σημαίνει αυτό.
Δεν θα υπάρχει επιστροφή κι η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει. Απλά το θεωρώ τίμιο να σε προειδοποιήσω. Να κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια, να ξέρω πως προσπάθησα, ίσως περισσότερο από ότι έπρεπε. Θα ξέρεις πως το παιχνίδι έληξε κι ο χαμένος θα είσαι εσύ.
Τα χαρτιά μου τα είχα πάντα ανοιχτά στο τραπέζι. Έπαιξα με όλα τα φύλλα ξεκάθαρα και τίμια, μα εσένα δεν σου ταιριάζουν τα ξεκάθαρα μωρό μου. Να πας λοιπόν εκεί που νιώθεις βασιλιάς, εκεί που στους τυφλούς ο μονόφθαλμος ξεχωρίζει. Εκεί που τα πάντα μετριούνται με χρήμα και συμφέρον.
Δεν ταιριάζω εγώ με όλο αυτό. Και δεν μπορείς να με κατεβάσεις από ψηλά για να νιώσεις καλύτερα.
Γι’αυτό σου λέω, άκουσε με, δύο κουβέντες ακόμα θα σου πω. Μαριονέτα στη ζωή κανενός δεν θα γίνω. Πόσο μάλλον στη δική σου. Δεν ζω στις σκιές και δεν κάνω εκπτώσεις στην αγάπη. Αν φοβάσαι δεν υπάρχει τίποτα να σε κρατάει εδώ.
Η πόρτα είναι ανοιχτή και πότε δεν έκλεισε. Κοίτα όμως που τελικά θα την κρατήσω ανοιχτή για δικό μου λογαριασμό. Συγχώρα με για τα σκληρά λόγια μου δεν το συνηθίζω. Ήρθε η ώρα όμως να κάνουμε λογαριασμό κι αυτός που χρωστάει είσαι εσύ.
Φεύγω λοιπόν κι ελπίζω τα τελευταία λόγια μου να ριζώσουν μέσα σου και να σε βοηθήσουν στην πορεία σου. Δεν θα γυρίσω γι’ αυτό μη με ψάξεις.
Είναι γαμάτο το συναίσθημα να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά. Κρίμα που δεν θα το νιώσεις ποτέ!
