Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Οι άνθρωποι είναι περίεργα όντα. Τόσο περίεργα που αρκετοί από αυτούς φτάνουν σε επίπεδα αυτοκαταστροφής όταν πρόκειται να δοθούν σε ένα άτομο, με ό,τι και αν συνεπάγεται αυτό. Ψυχή, σώμα, μυαλό. Τα δίνουν όλα. Όλα ή τίποτα. Μερικοί τους βλέπουν και γελάνε, άλλοι τους βλέπουν και ταυτίζονται γιατί όταν πρόκειται για συναίσθημα, είτε το δίνεις, είτε το αφήνεις στην ησυχία του. Συναίσθημα μισό και με δόσεις δεν είναι συναίσθημα.
Έχουν μάθει που λέτε αυτοί οι περίεργοι και τρελοί, να παλεύουν για αυτά που θέλουν και ας τους ποδοπατούν στο τέλος. Θέλει κότσια να τολμάς να ξεγυμνώνεις την ψυχή σου μπροστά σε ένα άνθρωπο και ας ξέρουν ότι όταν θα φύγει αυτός ο ένας θα πάρει ένα κομμάτι της μαζί του.
Το ξεγύμνωμα του σώματος είναι εύκολο, όλα σαρκικά τα έχουν κάνει, χωρίς να ξέρουν ότι δεν έχει πιο όμορφο πράγμα από τα να παραδίνεται η ψυχή και να ακολουθεί το σώμα. Πείτε τους ρομαντικούς που δεν προτιμούν τη ξεπέτα. Είναι από άλλη πάστα και καλά κάνουν. Τρελοί και αλλοπαρμένοι γιατί ξέρουν πως όταν κάνει έρωτα το μυαλό όλα τα άλλα είναι να είχαμε να λέγαμε.
Αυτοί οι περίεργοι ξέρουν πως οι πιθανότητες να φύγει κάποιος είναι πολλές, ξέρουν πως ο κάθε ένας που θα φύγει θα πάρει μαζί του ένα κομμάτι τους. Και πονάει, πολύ γιατί είναι λες και σου ξεσκίζουν τη σάρκα, είναι λες και η καρδιά έχει ραγίσει και δεν ξανακολλάει.
Προτιμάνε όμως να ζουν ολοκληρωτικά τη κάθε στιγμή, δεν ξέρουν τι πάει να πει φοβάμαι να νιώσω από φόβο μη πληγωθώ. Τα ρισκάρουν όλα γιατί τα χλιαρά ποτέ δεν τους έκανε αίσθηση. Αγαπάνε πολύ και πονάνε πολύ.
Είμαστε τα κομμάτια μας που τα μοιράζουμε σε ανθρώπους, όνειρα και στιγμές και κάπως έτσι είμαστε ολόκληροι, έχοντας δώσει τα πάντα μας σε ό,τι μας συγκίνησε εκείνη τη στιγμή. ‘Ισως δεν πήραμε πίσω αυτά που δώσαμε, ξέρουμε όμως πως εμείς ό,τι είχαμε δεν το κρατήσαμε για μας, το δώσαμε και με το παραπάνω. Κρατήστε το να μας θυμάστε.
