Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Δεν παζαρεύω την αλήθεια μου με ψέμα για να αρέσω. Έμαθα ό,τι σκέφτομαι να το λέω. Έμαθα ό,τι με δυσαρεστεί να το δείχνω. Πάλεψα να βρω τον εαυτό και την ισορροπία μου κι ακόμη παλεύω.
Αν προσπάθησα ν’αλλάξω;
Το σκέφτηκα κάποτε, αλλά θα ήμουν εγώ ή “μια άλλη”;
Και γιατί να είμαι “μια άλλη” για ν’αρέσω σε όλους;
Και γιατί ν’αρέσω σ’όλους; Εμένα μ’αρέσουν όλοι; Όχι δεν μ’αρέσουν όλοι και δεν χρειάζεται. Τώρα αν δεν αρέσω σ’όλους, αν δυσαρεστώ κάποιους, αν δυσανασχετώ άλλους, αν είμαι γελοία για έτερους, ε τι να κάνουμε δεν έχουν όλοι τα ίδιο γούστο.
Έχω πολλά ελαττώματα και τα ξέρω, δεν χρειάζεται να μου τα υπενθυμίζουν.
Έχω τον δικό μου τρόπο σκέψης, όπως όλοι άλλωστε. Δεν σε υποτιμώ, για να μην με υποτιμήσεις. Δεν σ’ενοχλώ, για να μην μ’ενοχλήσεις. Δεν σε κρίνω, όχι για να μην με κρίνεις, αλλά γιατί δεν με αφορά η άποψή σου και δεν πρέπει να σ’αφορά και η δική μου.
Έρχονται στιγμές λοιπόν που αναρωτιέμαι τι κάνω; Γιατί το κάνω;
Πόσο ακόμα θα πρέπει φυλακίσω την ψυχή μου; Πόσο ακόμα θα αναπνέω καυσαέριο;
Βρέθηκα πριν χρόνια σε ένα σύστημα, που με απορρόφησε και με μετάλλαξε σε κάτι που απεχθάνομαι. Που στην ουσία, δεν έχει ουσία. Γιατί η ουσία είναι να είσαι ο εαυτός σου, να είσαι αληθινός και να αγαπάς αυτό που κάνεις.
Τώρα θα μου πείτε, πως όσο ζεις μαθαίνεις. Πως μάζευε κι ας είναι ρώγες.
Πως μερικές διαδρομές στην ζωή μας, είναι τα καλύτερα πανεπιστήμια.
Ναι, θα τα πεις και θα συμφωνήσω απόλυτα.
Είμαι ξεκάθαρη και αληθινή και επιλέγω μόνο ό,τι είναι ξεκάθαρο και αληθινό.
Ακόμη κι εδώ μέσα. Δεν κρύβομαι και δεν απολογούμαι.
Αυτή είμαι και δεν με νοιάζει αν αρέσω!
