Γράφει η Γεώρα
Ξέρεις πως πήγαινε η σχέση μας; Σαν μια ζυγαριά η οποία όμως ήταν άνιση! Δυσκολεύτηκα η αλήθεια είναι να το δω, βασικά για να λέμε και του στραβού το δίκιο, απλά μου πήρε παραπάνω καιρό να το αποδεχτώ όχι να το δω, το έβλεπα απλά ξέρεις πως είναι όταν είσαι ερωτευμένος, πράγματα που λιγάκι σε ενοχλούν τα προσπερνάς με το αιτιολογικό θα αλλάξει.
Μέγα λάθος. Γιατί μάτια μου καταλήξαμε, εγώ να πνίγομαι από την αγάπη που σου έδινα και εσύ να την απολαμβάνεις δίχως όμως να έχεις την παραμικρή θέληση λίγο οξυγόνο αγάπης να μου δώσεις πίσω.
Γιατί ήξερες καλά πως εγώ, δεδομένα σ’ αγαπάω, δεδομένα σε θέλω! Και έτσι κατέληξα το μεγαλύτερό σου δεδομένο. Έτρεχα πάντα κοντά στο, πάντα άλλαζα το πρόγραμμά μου για εσένα, πάντα ήξερες πως είχες μία αγκαλιά να σε περιμένει.
Ώσπου έγινα η δεδομένη εκείνη που χωρούσε στο πρόγραμμά σου, όποτε εσύ το ήθελες, εκείνη που απλά, τώρα φεύγει. Πόνεσε λιγάκι αυτό το ξέρω. Εξάλλου λατρεύτηκα αρκετά σαν δεδομένη. Και τώρα, ποιος θα είναι η εναλλακτική σου λύση, αγάπη μου; Συμφορά που σε βρήκε!
Αλλά ήθελα και εγώ, αν μου επιτρέπεις, να κάνω μία έξοδο εντυπωσιακή, εξάλλου, δεδομένα σ’ αγαπάω, δεδομένα σε θέλω, δεδομένα σε παρατάω!
Και αυτό ήταν το μοναδικό μη δικό σου δεδομένο και το μοναδικό σίγουρο δικό μου! Τώρα η ζυγαριά μπορούμε να πούμε πως εξισορρόπησε!
