Γράφει η Κική Γ.
Δεθήκαμε έτσι απλά. Ο έρωτας αναμφισβήτητα κεραυνοβόλος. Αλήθεια, είναι από τις περιπτώσεις που λες. Όντως το ζω; Και όμως. Σε μας συνέβη. Κάθε βλέμμα φωτιά. Κάθε φιλί πυράκτωνε περισσότερο το μέσα μας και η καρδιά χτυπούσε δυνατά. Με ήθελες και σε ήθελα. Με ποθούσες και σε ποθούσα.
Θέλαμε τα ίδια πράγματα. Μας άρεσαν τα ίδια φαγητά, η ίδια μουσική και τα ίδια μέρη. Κάθε μας συνάντηση μαγεία. Μας αρκούσε το μαζί. Χαιρόμασταν με το τίποτα και το δείχναμε. Νιώθαμε, είχαμε συναισθήματα.
Περνούσαμε όμορφα, μιλούσαμε, γελούσαμε και αναρωτιόμασταν πως είναι δυνατόν να υπάρχει τόση χημεία, πάθος, κούμπωμα σωμάτων και ψυχών. Ήθελες να ξεφύγεις από την ανούσια μέχρι τώρα ζωή σου.
Έζησες τη βρομιά, το πρόσκαιρο, το άχρωμο, το άγευστο, το άοσμο και αποζητούσες ποιότητα και επιτέλους γαλήνη και ευτυχία. Έζησα μια πεζή και αδιάφορη ζωή γεμάτη υποχρεώσεις, μοναξιά και απαξίωση.
Αποζητούσα την αγκαλιά, το “είμαστε ένα και κάνουμε πράγματα μαζί”, το “ζούμε τον απόλυτο έρωτα” και δεν λογαριάζουμε τίποτα και κανέναν. Τα βρήκαμε όλα ιδανικά ο ένας στον άλλον. Όμως, ακόμη είμαι εκεί, σε εκείνη τη βραδιά.
Εκεί χαμένη στις σκέψεις και αποσβολωμένη. Δεν έχω απαντήσεις σε ό,τι μου τρώει τα σωθικά. Ποτέ δεν θα έχω, γιατί ούτε εσύ μπορείς να μου τις δώσεις. Δεν θέλησες να αντιμετωπίσεις την αλήθεια. Δεν θέλησες να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου. Δείλιασες και έκανες πίσω.
Με μια κλωτσιά τα γκρέμισες όλα. Τα διέλυσες. Κρύφτηκες στο καβούκι σου και στα κουτάκια σου. Χάθηκες και κύλησες στα παλιά. Από την ποιότητα στα βρομόνερα. Στο ότι να ναι. Εκεί στα σκοτεινά λημέρια σου, που με το ποτό και το τσιγάρο στο χέρι ξεκινούν “καταστάσεις” και τελειώνουν εκεί. Ούτε που θυμάσαι καν, τι είπες και τι έκανες. Ασχολείσαι έτσι για το γούστο και τη φάση.
Σαν εξαρτημένος ένα πράγμα από το φουστάνι. Συναισθήματα μηδέν. Εγώ, συνεχίζω ό,τι και πριν. Ζω, πίσω από τη βιτρίνα της οικογένειας και όλα καλά. Ψυχικός κόσμος κομμάτια. Μα ποιος νοιάζεται; Περνάει ο καιρός και πάμε παρακάτω, έτσι απλά και χωρίς ουσία.
Πόσο άδικο και γελοίο αλήθεια. Χαμένοι και οι δύο. Ξεκάθαρα και αντρίκια. Χαμένοι και οι δύο και καταδικασμένοι. Εσύ στη παραζάλη σου και εγώ στα όνειρα μου. Να το θυμάσαι, γιατί ξέρεις την αλήθεια!
