Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Για τον έρωτα που δεν τόλμησες, δεν δικαιούσαι να μιλάς.
Για όλα τα “αν” που δεν διεκδίκησες, που τα άφησες να αιωρούνται, να υπάρχουν σαν σιωπηλή υπόσχεση έτοιμη να αθετηθεί ανά πάσα ώρα και στιγμή, χωρίς επιπτώσεις, δεν δικαιούσαι να μιλάς.
Για όλες τις φορές που κώλωσες μπροστά στο δύσκολο δρόμο, μπροστά στις λακκούβες και τα γκρεμίδια που είχε ο έρωτας στρωμένα για σένα, δεν δικαιούσαι να μιλάς.
Γιατί όσο εσύ, στεκόσουν στην άκρη του δρόμου και κοιτούσες πώς να γλιτώσεις τον πόνο, πώς να γλιτώσεις τις κακοτοπιές, πώς θα μείνεις καθαρός και άφθαρτος, κάποιος άλλος έμπαινε για σένα στην φωτιά, χωρίς δίχτυ ασφαλείας, χωρίς δικλείδες προστασίας και χωρίς εναλλακτικά σενάρια.
Βλέπεις ο έρωτας, είναι γεννημένος επαναστάτης, από εκείνους τους λίγους, τους σπάνιους που για χάρη ενός χαμόγελου, μπορούν να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο και να χορέψουν πάνω στα σπασμένα το πιο βαρύ ζεϊμπέκικο, εκείνο το βγαλμένο από την ψυχή.
Δεν ζητάει πολλά, δεν ζητιανεύει την προσοχή, δεν περιπαίζει και δεν περιπαίζεται. Μα το κυριότερο, δεν μετράει πόσα δίνει και δεν περιμένει ανταπόδοση για να δώσει και να δοθεί. Δεν περιμένει το λαβείν, μετά το δούναι, μα πάνω από όλα, δεν περιμένει καμιά ιδανική συνθήκη για να σταθεί μπροστά στον πόθο του και να πει “σε θέλω”.
Τον μόνο χρόνο που γνωρίζει, είναι το “εδώ” και το “τώρα”. Όλα τα “αν” και τα “όταν”, του περισσεύουν.
Γι’αυτό σου λέω, για τον έρωτα που δεν τόλμησες, δεν ρίσκαρες, δεν ξεβολεύτηκες, μην μιλάς!
Σιώπα κι άσε να τον ζήσουν εκείνοι οι άλλοι, οι τρελοί επαναστάτες αυτού του κόσμου.
