Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Αυτό, που ξυπνάς από τον λήθαργο που ζούσες, αυτό που τεντώνεσαι και το κορμί σου αναζητά ένα τράβηγμα μαγικό που θα σε κάνει να εκτοξευθείς..
Να αφεθείς, να βρεθείς με μιας εκεί που ανήκεις, σε έναν αλλοτινό πλανήτη, δίχως ζωή, από εκείνη που γνώριζες πάντα μα μια ζωή με πλάσματα του παραμυθιού, με μάτια που μέσα τους έχουν εκείνο το διαφορετικό, με μυτερά αυτιά και φτερά που πάνε μέχρι τον ήλιο, κι ας καούν.
Που ξεδιπλώνονται δίχως τρόμο, μα με δίψα για εκείνο, για εκείνο το μοναδικό!
Αυτό σου λέω..
Αυτό!
