Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου.
Γίνε η θάλασσά μου.
Αυτή η μεγαλύτερη αγκαλιά του κόσμου που μέσα της ηρεμώ.
Να με εμπνέεις με τη γαλήνη του γαλάζιου σου.
Να με ηρεμείς με τον ήχο του κύματός σου.
Να με προκαλείς να κατακτήσω το τέλος του δικού σου ορίζοντα.
Εκεί που το κοκκινοπορτοκαλί του ουρανού και το χρυσοπράσινο της θάλασσας γίνονται ένα.
Εκεί που ζουν μυθικά πλάσματα.
Νεράιδες, ξωτικά και μονόκεροι.
Και εκείνα τα μικροσκοπικά πλασματάκια που κρύβουν θησαυρούς στο τέλος κάθε ουράνιου τόξου.
Γίνε η θάλασσά μου.
Να σε αγαπάω μόνο που σε κοιτάζω.
Να σου μιλάω με σιωπές.
Να σου ψιθυρίζω ευχές.
Να ανακατεύω με αγάπη τον βυθό σου ανακαλύπτοντας μικρούς θησαυρούς.
Κοχύλια και αστερίες.
Γίνε η θάλασσά μου.
Να σε φιλάω στο μέτωπο όταν φουρτουνιάζεις.
Να σε αγγίζω τυχαία όταν μου γελάς.
Να ταξιδεύω μέσα σου και μαζί σου.
Γίνε η θάλασσά μου.
Και εγώ θα βουτήξω με φόρα στα νερά σου.
Δεν φοβάμαι πια!
Έμαθα!
Γίνε η θάλασσά μου.
Και άσε με να σε λατρεύω όπως σου αξίζει.
Δεν φοβάμαι πια!
Ζω!
