Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω μακριά σου, δεν ξέρω τι θα γίνει, δεν ξέρω τι θα κάνουμε, δεν ξέρω τίποτα. Το μόνο που ξέρω είναι πως σε θέλω όσο δεν θέλησα τίποτα άλλο στη ζωή μου, χωρίς θαυμαστικά, χωρίς τελείες, χωρίς τίποτα.
Απλά σε θέλω.
Δεν ξέρω τι άλλο πιο πολύ και πιο μεγάλο να σου πω για να σου δείξω όλα εκείνα που αισθάνομαι για εσένα, δεν υπάρχουν λόγια αρκετά.
Όσο και αν ψάξω, όσο και αν γυρίσω το μυαλό μου, όσο και σε κοιτάξω, όσο και αν σε αγγίξω δεν μπορώ να βρω τίποτα άλλο. Τα μέσα μου είναι δοσμένα πια σε εσένα σαν το δάσος που παραδίνεται στις φλόγες.
Φλόγα είσαι και εσύ που ήρθες να κάψεις όλα εκείνα που δεν κάνουν, που δεν έκαναν ποτέ, όλα εκείνα τα ξερά απομεινάρια που έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια.
Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο, τίποτα πιο βαθύ, τίποτα πιο ουσιαστικό.
Δεν υπάρχει τίποτα.
Σε αγαπάω μωρό μου αλλά ούτε αυτό είναι αρκετό.
Τίποτα δεν είναι αρκετό.
Τίποτα.
