Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Δεν πέρασε στιγμή που να μην σε σκεφτώ και ας έχουν περάσει μήνες. Κάθε μέρα αναρωτιέμαι γιατί εγώ και εσύ έπρεπε να συναντηθούμε αφού ότι ξεκινήσαμε δεν θα τελείωνε ποτέ. Και εκνευρίζομαι όταν ιστορίες που συμμετέχω δεν ολοκληρώνονται παρά μόνο με κάτι πρόχειρους επιλόγους που περισσότερο μοιάζουν με δικαιολογίες.
Και τα βάζω με τον εαυτό μου γιατί κάθε φορά που θα σε σκεφτώ νιώθω τα ίδια αισθήματα που έσκαγαν όταν σε έβλεπα και ενώ έχω τα αισθήματα ακόμα δεν έχω εσένα. Με άφησες να παλεύω με τόσα γιατί μόνη μου χωρίς ξεκάθαρες απαντήσεις και με κάτι αναμνήσεις που πιάνουν φωτιά μόνο με το όνομα σου.
Το γαμώτο στο μεταξύ μας είναι ότι κάθε φορά που θα είσαι στο μυαλό μου η λαχτάρα μεγαλώνει, τα αισθήματα φουντώνουν και τα θέλω γίνονται όλο και πιο έντονα, διεκδικώντας αυτό που τόσο επιθυμούν.
Εάν όμως είναι να νιώθω τόσα αλλά εσύ να μην είσαι εδώ τότε δεν έχει νόημα, εγώ μαζί σου τα ήθελα, εάν δεν σε έχω τότε να πάνε στα κομμάτια
