Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Σε θέλω μόνο δικό μου, δίκο μου όπως το αίμα που κυλάει στις φλέβες μου, δικό μου όπως η ανάσα που με κρατάει ζωντανή. Δικό μου, γιατί μου ανήκεις με ένα τρόπο μεθυστικό και μαγεμένο. Ναι μου ανήκεις, και ας λένε πως κανείς δεν είναι κανενός.
Πρωταγωνιστείς σε ένα έργο που έχει μόνο εμάς για ηθοποιούς. Τι να τους κάνεις τους κομπάρσους όταν η σκηνή φλέγεται με ένα αντάλλαγμα ματιών, με ένα άγγιγμα που είναι απειλή και κάθαρση μαζί; Δεν χρειαζόμαστε κανένα κομπάρσο μάτια μου να γεμίζει τη σκηνή, φτάνει και περισσεύει η υπόσχεση ενός αιώνιου δεσμού. Ένας δεσμός καθηλωτικός που όμως δεν πνίγει ούτε φυλακίζει. Μια ένωση όπου το μοιράζομαι παίρνει άλλη διάσταση και έννοια.
Υπάρχω γιατί υπάρχεις, μου δίνεις ζωή, σου χαρίζω τη δική μου. Η σάρκα μου ανήκει στο άγγιγμα σου, η καρδιά μου χτυπάει μόνο στο δικό σου ρυθμό. Σε αγαπάω με ένα τρόπο τρελό, κτητικό, ολότελα ισοπεδωτικό. Η σκέψη και μόνο να σε ακουμπάνε άλλα χέρια, να σε ακουμπήσει άλλη ψυχή, με γεμίζει οργή και μια ανεξέλεγκτη μανία εκδίκησης. Θα εκδικηθώ οτιδήποτε τολμήσει να σε πάρει από μένα, θα εκδικηθώ το ίδιο μου το είναι αν δεν καταφέρω να σε κρατήσω.
Αν δεν είσαι, δεν υπάρχω. Το αντέχεις;
