Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Γρατζουνισμένα κορμιά, τσαλακωμένα σεντόνια κι απόηχος από κραυγές έρωτα, πάθους, πόθου και καύλας.
Αυτό έμεινε από εμάς.
Ανάσες ατελείωτες και δυο άνθρωποι που δεν έγιναν ποτέ “ζευγάρι”.
Σκορπίστηκαν σε κρεβάτια, χάθηκαν σε βογγητά και λέξεις ακατάληπτες.
Δυο κορμιά που γίνονταν ένα μέσα από μια μάχη.
Μια μάχη παράδοσης, μια μάχη ανελέητη πάνω σε ιδρωμένα κρεβάτια και ξεσκισμένα ρούχα.
Και τώρα τι ζητάς;
Όλο αυτό να το κλείσουμε σε ένα κουτάκι;
Να βαφτίσουμε τον έρωτα, σχέση;
Να βαφτίσουμε τους εαυτούς μας, ζευγάρι;
Όχι αγάπη μου.
Εμείς οι δυο, εραστές γεννηθήκαμε, κι εραστές θα μείνουμε μέχρι την τελευταία μας ανάσα.
Θα σε βρίσκω στις πιο βρώμικες σκέψεις.
Εκεί που τα πόδια τρέμουν και τα χέρια γαντζώνονται να βρουν λύτρωση και στήριγμα.
Θα έρχομαι στις πιο “σωστές” στιγμές σου και θα σε παρασύρω στα πιο κολασμένα λάθη μας.
Αυτό δεν είμαστε;
Έτσι δεν μας είπες;
“Ένα επαναλαμβανόμενο λάθος”.
Εκεί θα σε συναντάω. Στις πιο αμαρτωλές επιθυμίες σου.
Στα πιο βαθιά σκοτάδια, εκεί που θα ξεσκίζονται τα “πρέπει” σου και θα σε νικάω.
Εσύ κι εγώ, ζευγάρι, δεν θα γίνουμε ποτέ.
Αμαρτωλοί, ενός έρωτα αλήτη, θα μείνουμε μέχρι την τελευταία μας ανάσα.
