Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Είχα καιρό να σε δω. Βρέθηκες πάλι μπροστά μου σα να μην έφυγες ποτέ. Στάθηκες μπροστά μου με το ίδιο θράσσος που είχες σταθεί και όταν σε πρωτογνώρισα.
Όταν άρχισες να μου αραδιάζεις ένα σωρό ψέματα για να με ρίξεις. Τα κατάφερες τότε. Τώρα όμως; Γύρισες με τον ίδιο σκοπό; Αυτή τη φορά γύρισες με το ίδιο σενάριο το συναισθηματικό ή θα το ρίξουμε στη κωμωδία;
Πίστευες ότι θα με βρεις όπως με άφησες. Το ίδιο ερωτευμένη και το ίδιο αφελή. Όμως όχι. Εδώ έμεινε μόνο το περίγραμμα μου και μόνο για να το βλέπεις. Για σένα μόνο αυτό απέμεινε.
Δε μπορείς να το αγγίξεις πια. Δεν είναι δικό σου πια και δε σου άξιζε ποτέ για να το έχεις. Το είχες βέβαια και αυτό δεν αλλάζει.
Τώρα όμως γιατί επέστρεψες δε μου πες ακόμα. Δε τελείωσε το ρεσιτάλ ερμηνείας σου; Ξέχασα να σε χειροκροτήσω μήπως;
Μη σκύβεις το κεφάλι σα να μετάνιωσες.
Στην έκοψα τη φόρα ε;
Αυτή τη φορά σιωπή. Καλύτερα έτσι. Έσκισες με τη πρώτη σου ερμηνεία. Δε χρειάζεται δεύτερη. Δικός σου ο ρόλος του προδότη. Πρόδωσες την εμπιστοσύνη και την αγάπη μου.
Δίνε του τώρα πρωτού ανατρέψω το εργάκι σου σε θρίλερ.
