Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Δεν θα σου πω πως σε αγαπώ.
Αλλά θα σου πω πως μακρυά σου νοιώθω κενή.
Θα σου πω πως μου λείπει το έξυπνο χιούμορ σου, μου λείπει το πείραγμά σου, μου λείπει το χάδι σου.
Θα σου πω όμως και πράγματα που δεν μου λείπουν από εσένα . Εκείνες τις φορές που καθόσουν με τον εαυτό σου και έκανες τις καταχρήσεις.
Εκείνες τις φορές που ενώ στην αρχή σε παρατηρούσα, στην συνέχεια σε έβλεπα με πιο βαθιά ματιά.
Εκείνες τις φορές δεν σου τις θαύμαζα. Και ύστερα με ενοχλούσαν εκείνες σου οι στιγμές. Και ενώ ήθελα να βρίσκομαι κάθε στιγμή δίπλα σου, έβλεπα εκείνες σου τις στιγμές και αποτραβιόμουν.
Πάγος γινόμουν. Ανασφάλεια μου δημιουργούσαν. Σκεφτόμουν… είμαι γυναίκα, τον θέλω δίπλα μου και να με κάνει να αισθάνομαι ασφαλής. Τον θέλω δίπλα μου και να νιώθω μόνο πάθος, χαρά, έρωτα, ευτυχία.
Αλλά εγώ νιώθω ευτυχία και μετά πάγο.
Και ενώ θα ήθελα τόσο πολύ μαζί του να κάνω όνειρα, εκείνες του οι στιγμές με παρασύρουν στον φόβο, την γυναικεία ανασφάλεια. Οι καταχρήσεις σου λοιπόν, είναι ένα νοητικό εμπόδιο που δύσκολα θα βγω.
Αγάπησε τον εαυτό σου πρώτα, όχι εμένα, εσένα πρώτα και ύστερα μίλησέ μου για αγάπη ολόκληρη και ολοκληρωμένη!
