Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Ήθελα να έχω κάνει λάθος και να μπορείς να έρθεις να σταθείς μπροστά μου και να με πεις χαζή.
Ήθελα να έχω πέσει έξω και να μπορείς να σταθείς μπροστά μου και να με πεις εγωίστρια.
Ήθελα να έχω χάσει το στοίχημα που έβαλα όταν σε πρωτογνώρισα και να μπορείς να σταθείς μπροστά μου και να μου πεις «έχασες».
Μα εσύ δεν μπορείς να σταθείς μπροστά μου. Ακόμα κι όταν έπρεπε, με αντικαταστάτη δοκίμασες να παίξεις το παιχνίδι.
Ακόμα κι όταν μπορούσες, κακοπαιγμένο θεατρικό παρουσίασες.
Κι εγώ, εκπαιδευμένη από χρόνια στα θεατρικά σε αφήνω να παίζεις την παράστασή σου.
Άλλοτε του θυμωμένου, άλλοτε του θιγμένου, άλλοτε του αδικημένου..
Και σου «χαμογελάω». Στωικά, ήρεμα, αδιάφορα σου «χαμογελάω».
Γιατί το στοίχημα το έχω κερδίσει από καιρό και τα λόγια μου, θα μπορείς να τα ακούσεις μόνο αν σταθείς μπροστά μου, με κοιτάξεις και σε κοιτάξω.
Γιατί το στοίχημα το έχω κερδίσει από καιρό, κι εσύ μάτια μου, ούτε μπορείς, ούτε αντέχεις να σταθείς μπροστά μου!
Γιατί το στοίχημα, το έχω κερδίσει εγώ, που μπορώ να σε κοιτάω στα μάτια και να μην χαμηλώνω το βλέμμα.
Κι εσύ.. σκορπίσου από δω κι από κει.. άλλωστε μόνο αυτό μπορείς!
