Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Πέρασε καιρός. Με τα πάνω του, με τα κάτω του, μια έτσι μια αλλιώς. Ηρεμία περίεργη από την ημέρα που έφυγες. Πρωινά μόνο δικά μου, καθισμένη στην άκρη του καναπέ κρατώντας τον καφέ μου και αποφασίζοντας την επόμενη κίνηση της ζωής μου.
Γιατί το είχα αποφασίσει! Θα την έκανα την επόμενη κίνηση. Θα προχωρούσα μπροστά, αφήνοντας πίσω κάθε πίκρα και κάθε τι μικρό που σε θύμιζε. Όλα είχαν καταλαγιάσει μέσα μου πια… ο πόνος, ο θυμός, η ένταση, το αίσθημα της αδικίας, ακόμα και ο ίδιος ο έρωτας, αυτός ο έρωτας που νόμιζα ανυπέρβλητος.
Το ένιωθα πως ο χρόνος είχε κάνει σωστά τη δουλειά του και ήμουν έτοιμη να πατήσω στα πόδια μου ξανά. Εξάλλου, είχα προσπαθήσει πολύ, υπερβολικά θα έλεγα και σίγουρα πάνω από τις δυνάμεις μου. Άδειασα λοιπόν μη έχοντας να δώσω τίποτα πια. Το μόνο που είχα ήταν αναμνήσεις τις οποίες είχα καταφέρει να μην τις φέρνω στον νου μου διαρκώς.
Τι περίεργη που είναι όμως η ζωή… και τα παιχνίδια που μας παίζει πολλές φορές στημένα, με σημαδεμένο το χαρτί της τράπουλας που αντιστοιχεί στην καρδιά μας.
Ο ήχος από το μήνυμα σου ακούστηκε αργά την νύχτα. « Μου λείπεις… δεν μου αρέσει που δεν μιλάμε πια… σε σκέφτομαι». Αλήθεια… πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Και ήθελα να σου πω τόσα πολλά, να ρωτήσω τόσα γιατί, να μάθω τι ήταν τελικά αυτό που με γύρισε στην σκέψη σου αυτό το βράδυ.. η μήπως δεν έφυγα ποτέ;
Πάγωσα… ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου όπως τότε που ήσουν πλάι μου τις νύχτες. Με τι θράσος μου χτυπάς την πόρτα απόψε και γιατί να σου ανοίξω; Έχασες κάθε δικαίωμα να σου λείπω τη στιγμή που αποφάσισες να παραιτηθείς από κάθε τι δικό μας, από κάθε προσπάθεια να παλέψουμε μαζί και να βγούμε νικητές. Όταν έφυγες σαν τον κλέφτη μη μπορώντας να σηκώσεις το βάρος των δικών σου αποφάσεων και επιλογών. Έχασες τα πάντα αγάπη μου μαζί και το δικαίωμα να σου λείπω.
Η καρδιά μου δρόμος με ένα εισιτήριο και αυτό δεν είχε ούτε θα έχει επιστροφή. Σου το είχα πει κάποτε μα διάλεξες να το αγνοήσεις. Έχασες την αλήθεια που σου πρόσφερα, έχασες μια ζωή έτσι όπως εσύ μου την περιέγραφες τις στιγμές που άφηνες τον εαυτό σου να κουρνιάσει σαν μικρό παιδί στην αγκαλιά μου.
Ίσως από την άλλη να μην έχασες και τίποτα τελικά, και μπροστά σου να βρεις ότι έχεις πραγματικά ονειρευτεί, αν χωράνε όνειρα μέσα στη ψυχή σου πια. Μπροστά σου όμως… πίσω ποτέ! Και εγώ καλέ μου είμαι πίσω, ανήκω στις αναμνήσεις σου και εκεί σκοπεύω να παραμείνω. Και αν κατάλαβες τι έχασες και πόσο σου λείπω, και αν σε χαλάει που δεν μιλάμε πια, γέμισε το ποτήρι σου κρασί και πιες το στην υγειά μου!!
Μια απάντηση σου χρωστάω, και κράτα τη καλά φυλαγμένη στο μυαλό σου για την επόμενη φορά που θα νιώσεις την έλλειψη μου.
Έχασες κάθε δικαίωμα να σου λείπω… τα λέμε!
