Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Εκεί που οι δρόμοι συναντώνται, εκεί που ο έρωτας μπαίνει στο γκρίζο του χρώμα και φτιάχνει λευκές γραμμές οριοθέτησης του, για πλευρές, για δυο πλευρές γιατί πάντα υπάρχει εκείνο το δυο.
Βλέπεις; Ακόμα και στον γκρίζο δρόμο. Εκεί όπου οι σόλες πάτησαν και βρέθηκαν σε έναν έρωτα μοναδικό, ανεξήγητο, εκεί που δεν χωρούν λόγια παρά μόνο αισθήματα και αγγίγματα, αγγίγματα που τα λένε όλα σαν γραφή πάνω στα κορμιά, εκεί που ο ιδρώτας γίνεται λέξεις, λέξεις πόθου και ανάγκης, έλξης από ανάγκη, σαν τα νεογέννητα που τρέφονται για να ζήσουν, που μυρίζουν την μάνα τους για να την αισθανθούν, να αναπνεύσουν, έτσι και εκείνα τα δυο κορμιά αναπνέουν μόνο και γίνονται θορυβώδη μέσα στην ησυχία. Εκεί που η ησυχία γίνεται ένταση, ένταση που κάνει τα κορμιά να τρέμουν σαν σε κατάσταση ηδονής και η ένταση καταλήγει σε ηρεμία, ηρεμία του κορμιού σαν σε πλήρη παύση ικανοποίησης από τον σκοπό του που επιτέλους έχει πέτυχει, σκοπός και ζωή για έρωτα.
Έρωτας και ζωή και κορμιά.
Εκείνα τα δυο κορμιά!
