Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Ξέρεις, είναι και κάποιοι άνθρωποι που ακολουθούν την σιωπή της ζωής. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν υποσχεθεί στον εαυτό τους να παραμένουν σιωπηλοί μέχρι να θρέψουν οι πληγές και να επανέλθουν δριμύτεροι. Ίσως και η καρδιά τους να είναι βαριά ίσως να νιώθουν πως κάπου κόλλησαν και θέλουν να βιώσουν αυτό το συναίσθημα. Κάθονται σπίτι τους, ασχολούνται με οτιδήποτε απορροφά τις σκέψεις τους και τις κρατά σε αδράνεια. Κοιτάζουν το κινητό παρατηρώντας τους άλλους να ζούν όμορφες στιγμές, παρακολουθούν τηλεόραση μήπως και κάνουν τις σκέψεις τους να σιγήσουν. Θέλουν τόν χρόνο τους ειδάλλως θα καταρρεύσουν αν τους ζορίσεις. Κάποτε πληγώθηκαν, κάποτε πίστεψαν και προδόθηκαν, κάποτε έκλαψαν πικρά και δεν βρέθηκε στο πλάι τους κάποιος να τους πάρει αγκαλιά.
Κάνουν ένα βήμα την φορά, πάντα προς τα εμπρός.
Χαμογελούν λίγο περισσότερο κάθε φορά.
Ελέγχουν τα συναισθήματά τους καλύτερα τώρα πια. Ωριμάζουν και μαθαίνουν.
Παλεύουν να βρουν την άκρη και την βρίσκουν φυσικά. Βλέπουν την ζωή να τους κλείνει το μάτι ξανά. Η σπίθα στα μάτια τους ζωντανεύει και η δύναμή τους τώρα είναι η θεραπεία τους.
Ο κύκλος της ζωής, αυτός είναι, λοιπόν. Μια πέφτεις κάτω και δύο σηκώνεσαι. Δυνατότερος από την προηγούμενη φορά.
