Γράφει ο Nickolas M.
Σ’ αγαπώ. Κι εγώ. Σε θέλω. Κι εγώ. Μου λείπεις. Κι εμένα.
Ένα αιώνιο «κι εγώ» σαν απάντηση σε όλα.
Ένα χρόνο τώρα. Στα βγάζω με το τσιγκέλι κάθε φορά. Ποτέ δεν ανοίγεσαι. Ποτέ δεν λες μια κουβέντα παραπάνω, έτσι για να καταλάβω κι εγώ λίγο καλύτερα τί νιώθεις. Ποτέ δεν ξεκινάς μόνη σου κάτι που μας αφορά. Σαν να τραβάω ένα κάρο κολλημένο στη λάσπη. Σαν πάντα να περιμένεις. Ή ακόμα χειρότερα, σαν να αποφεύγεις.
Ποιον και τί άραγε; Εμένα; Την αγάπη μας; Τελικά υπάρχει αγάπη ή μόνο στο μυαλό μου είναι; Και κάθε φορά που πάω να το συζητήσω, άρνηση. Κατεβασμένα ρολά. Δεν είσαι λες άνθρωπος των μεγάλων λόγων. Μιλάς με τις πράξεις. Και που είναι αυτές οι περίφημες πράξεις; Που είναι ένα σήμα για όσα (λες ότι) νιώθεις; Ξέρεις, το «κι εγώ» δεν είναι ακριβώς και εμφατικό. Δεν είναι κι ακριβώς ενθαρρυντικό. Δεν το λες και ξεκάθαρη δήλωση συναισθημάτων. Εντέλει, το κι εγώ δεν ισούται ποτέ με το σ’ αγαπώ. Αυτό έπρεπε ήδη να το έχεις μάθει. Στην τελική, αν αποφασίσεις να εκφράσεις αυτό που νιώθεις, αν το νιώθεις, μάθε να χρησιμοποιηθείς τις σωστές λέξεις. Το “κι εγώ” δεν συμπεριλαμβάνεται σε αυτές.
