Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έλα να ξανασυστηθούμε, πριν τελειώσει η άμμος στην κλεψύδρα, γιατί κάπου, κάπως, χάσαμε τις ταυτότητές μας.
Είμαι εκείνη που θα σε αγαπάω και θα είσαι η προτεραιότητά μου.
Είμαι εκείνη που θα σε φροντίζω και το χαμόγελό σου θα είναι λόγος για να κινώ τον κόσμο.
Είμαι εκείνη που θα σε νοιάζομαι και θα γίνομαι άλλοτε μαξιλάρι να ξεκουραστείς κι άλλοτε βράχος για να ακουμπήσεις.
Είμαι εκείνη που θα σε ερωτεύομαι κάθε μέρα, ξανά και ξανά και θα στο δείχνω.
Χωρίς τακτικές και παιχνίδια.
Χωρίς κρυφτό.
Χωρίς να σου γεννώ αμφιβολίες για το ποια είμαι και τι θέλω στη ζωή σου.
Είμαι εκείνη που δεν θα ζητήσει την παρουσία σου.
Δεν θα ζητιανέψει το χρόνο σου.
Δεν θα σε παίξει, δεν θα σε χειριστεί.
Είμαι εκείνη που στα χέρια της, υπάρχει μια κλεψύδρα που μετρά χρόνο, ανθρώπους, ευκαιρίες, στιγμές..
Είναι μαγική ετούτη η κλεψύδρα, διαφορετική από κάθε άλλη που μπορεί να έχεις δει.
Μετρά τα πάντα, τρεις φορές.
Τις χαμένες ευκαιρίες, τις ξεχασμένες προσδοκίες, τις απογοητεύσεις, όλα τα “θα” και “όταν θα..”
Όλα, τα μετράει τρεις φορές.
Μετά η άμμος της, σε καταπίνει.. έτσι απλά.
