Γράφει ο Πέτρος Κουντούρης
Κουράστηκα να περιμένω.
Ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά, μια ανάσα. Ένα “σε θέλω”..
Δεν με νοιάζει όσο κι αν θέλω, να το περιμένω πια.
Κουράστηκα να προσπαθώ, να περπατάω στους δικούς σου δρόμους, κι οι δρόμοι αυτοί να οδηγούν πάντα στο δικό σου σωστό και στο δικό σου πρέπει.
Η αγάπη είναι δίπλα σου, κι εσύ την ψάχνεις.
Νομίζεις πως την βρήκες, χαμένος και παγιδευμένος στη λάθος διαδρομή, στο σωστό σου δρόμο.
Είναι πια τόσο ξένοι οι δρόμοι μας. Τόσο έρημοι και μακρινοί.
Μα εσύ, δεν οδήγησες ποτέ! Περίμενες μόνο.
Περίμενες στη στάση.
Φοβήθηκες τη διαδρομή, το ταξίδι, το όνειρο, τον έρωτα κι εγώ απλά ήθελα να φύγω.
Να χαθώ..
Να σου κρατώ το χέρι σε ένα ταξίδι που ήξερα πως δεν θα με πήγαινε πουθενά.
Μα ήθελα να φύγω.
Μαζί σου..
